อกกลิ้ง จิตใจลึกซึ้งอำมหิต ตัวหมากลับที่ถูกจัดวางไว้แต่แรก ค่อยเผยประโยชน์ใช้สอยของพวกมันออกมาในยามนี้เอง
“ขอบคุณทุกท่านที่เหน็ดเหนื่อย” โหยวฉินเลี่ยกล่าวกับอาคันตุกะจากเบื้องบนด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ ส่วนพวกเถาเวยที่อยู่ข้างกายมัน พากันมองดูหนานเยว่กับพวกด้วยสีหน้าซับซ้อน
โลกมืดไม่เคยขาดแคลนยอดยุทธ์ อย่างเช่นอูอิ่งผู้มีฝีมือเข้มแข็งที่สุดในหมู่พวกมัน แต่กลุ่มคนตรงหน้าพวกมันนี้กลับแข็งแกร่งสุดเปรียบปานจนพวกมันบังเกิดความครั่นคร้ามยำเกรงอย่างช่วยไม่ได้ ยอดยุทธ์ระดับนี้เกรงว่าจะมีเพียงแต่ขุมกำลังใหญ่ไม่กี่แห่งเท่านั้น จึงสามารถเพาะสร้างขึ้นมาได้เหล่าต้าของพวกมัน ช่างมีฉากหลังอันลึกล้าสุดจะหยั่งถึงโดยแท้!
เถาเวยกับพวกยังสามารถเห็นได้ชัดเจน พวกหนานเยว่แม้มีพลังฝีมือกล้าแกร่งเกรียงไกร แต่ไม่ใช่คนที่มีชีวิตอยู่ในโลกมืดอย่างแน่นอน พวกมันมิเพียงไม่มีกลิ่นอายของความมืด นิสัยใจคอยังโอ่อ่าผ่าเผยและสัตย์ซื่อเที่ยงธรรม เฉกเช่นเดียวกันกับวิธีต่อสู้ของพวกมัน
“ไม่ต้องเกรงใจ” หนานเยว่ดวงตาทอแววระแวดระวัง กับบรรดาคนในโลกมืดเหล่านี้ นางบังเกิดความระแวดระวังตามสัญชาตญาณ หากมิใช่ว่านางมาพบเห็นด้วยสองตาของตนเอง นางจะไม่ยินยอมเชื่อเป็นอันขาดว่าต้าเหรินจะมีขุมกำลังที่ทำงานอยู่ในเงามืดเช่นนี้ด้วย
นางถามโดยไม่อ้อมค้อมเสียเวลา “ขั้นต่อไปเราต้องทำอะไร? หากเป็นไปได้ เราหวังว่าจะทำภารกิจให้สำเร็จโดยเร็วที่สุด”
สายต
