รอบ ๆ เกาะเมฆของฉุนอวี๋เฉิงมีกลิ่นแปลก ๆ แทบทุกชนิดตลบอบอวล แต่ละครั้งที่มาเยือนจั่วม่อต้องกล้ากลืนฝืนทนไม่น้อย โดยเฉพาะอย่างยิ่งกลิ่นหญ้าสดผสมกับอุจจาระปัสสาวะของเหล่าสัตว์ร้าย นี่ยากจะทานทนได้จริง ๆ แทบไม่ต่างกับการทรมาน
ฉุนอวี๋เฉิงกลับมีสีหน้าเคลิบเคลิ้มมึนเมา “อา กลิ่นอันสดชื่นมีชีวิตชีวานัก!”
จั่วม่อฝืนยิ้มอย่างจนปัญญา ศิษย์น้องเฉิงยิ่งมายิ่งลุ่มหลงงมงายต่อการเสี้ยงสัตว์มากขึ้นเรื่อยๆ นิสัยใจคอก็ยิ่งมายิ่งแปลกประหลาด กับมันผู้เป็นศิษย์พี่ย่อมไม่มีปัญหาใด แต่ไม่สุงสิงกับคนทั่วไป ไม่มีไมตรีกับผู้อื่นโดยเฉพาะไม่ชมชอบให้ผู้คนมาที่เกาะเมฆของมัน
บนเกาะเพาะปลูกหญ้าปราณและหญ้าปิศาจสารพัดชนิด เพื่อเป็นอาหารของบรรดาสัตว์ร้ายสายพันธุ์ต่าง ๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งพาหนะเมฆา จั่วม่อไม่เคยพบเห็นหญ้าปราณหญ้าปิศาจหลากหลายชนิดถึงเพียงนี้มาก่อน พวกมันล้วนเปล่งประกายอันน่าลุ่มหลง ซึ่งหมายความว่าแต่ละชนิดล้วนไม่ใช่พืชหญ้าระดับต่า ในม่ออวิ๋นไห่ปัจจุบันฝีมือเพาะปลูกพืชปราณครึ่ง ๆ กลา งๆ ของจั่วม่อนับว่าน่าหัวร่อยิ่ง
เกษตรกรปราณของม่ออวิ๋นไห่แตกต่างจากเกษตรกรปราณของสถานที่อื่น พวกมันไม่เพียงถนัดจัดเจนในการเพาะปลูกพืชปราณ ยังเชี่ยวชาญในการใช้ค่ายกลยันต์ ประสิทธิภาพในการเพาะปลูกพืชปราณสูงล้ายิ่งกว่า นี่เป็นระบบอันเป็นเอกลักษณ์ที่ไม่มีผู้ใดเสมอเหมือน ซึ่งมีความสามารถในการหลอมสร้างอันเกรียงไกรของม่ออวิ๋นไห่เป
