ามแม่นางน้อยต้าเหรินทำศึกประหัตประหารไปทั่วสิบทิศ แต่พอไม่ได้ออกแรงมาหลายปี ชักรู้สึกสนิมจับอยู่บ้าง
ซึ่งความจริงทุกคนล้วนทราบแน่แก่ใจ ในสถานการณ์เบื้องหน้า การขยับขยายเป็นทางเลือกเพียงหนึ่งเดียวของพวกมัน
อย่าได้เห็นว่าม่ออวิ๋นไห่มั่นคงดุจหินผา นั่นเพียงเพราะว่ามีเก้ามหานิกายพุทธกั้นอยู่ตรงกลางระหว่างพวกมันกับศัตรู หากพวกมันรอให้คุนหลุนเทียนหวนเติบโตกล้าแข็งกว่าเดิม เมื่อเวลามาถึง พวกมันกระทั่งปกป้องตัวเองยังทำไม่ได้ แม้ว่าแนวป้องกันป้อมปราการค่ายกลจะร้ายกาจ แต่หากคุนหลุนเทียนหวนไม่แยแสสนใจต่อการสูญเสีย พวกมันสามารถบุกผ่านเข้ามาโดยไม่ยากเย็นนัก
หากมองในด้านกองทัพชั้นยอด ม่ออวิ๋นไห่อาจสามารถเทียบเคียงกับพวกมันได้ แต่หากเป็นกำลังพลทั่วไปนับว่าด้อยกว่ามาก ลำพังแค่
“ใช่แล้ว ไม่มีใดเหมาะสมไปกว่าเก้ามหานิกายพุทธ ฟังว่าในหมู่พวกมันกำลังต่อสู้ขัดแย้งกันเอง นี่เป็นโอกาสอันดีงาม… …”
เก้ามหานิกายพุทธแม้เป็นขุมกำลังเข้มแข็งอันดับสี่ในภพซิวเจ่อ แต่ภายในบังเกิดความขัดแย้งอย่างดุเดือดรุนแรง ระบบการปกครองพวกมันคล้ายคลึงกับสภาผู้อาวุโสแห่งภพอสูร เจ้าสำนักของทั้งเก้าสำนักใหญ่รวมตัวกันเป็นสภาเจ้าสำนัก เพื่อร่วมกันปกครองดูแลดินแดนทั้งหมด
เก้ามหานิกายพุทธเมื่อต่างฝ่ายต่างมีขุมกำลังเท่าเทียมกัน นับตั้งแต่ที่พวกมันรวมตัวเป็นหนึ่งเดียว ความขัดแย้งภายในจึงไม่เคยหยุดลงมาก่อน เรียกได้ว่าเป็นพันธมิตรที่หลวมคล
