าม มันฝึกปรือ
?
หวนนึกถึงคำพูดของตาเฒ่าลึกลับ จั่วม่อรีบนำไม้กำยานหอมตกสะเก็ดออกมาทันที อากุ่ยคล้ายสูดได้กลิ่นอายอันหอมหวนของไม้กำยานหอมตกสะเก็ด ในดวงตาว่างเปล่าปรากฏร่องรอยโหยหาอย่างเลือนราง จั่วม่อยื่นส่งไม้กำยานหอมตกสะเก็ดให้แก่อากุ่ยอย่างไม่รีรอ
ไม้กำยานหอมตกสะเก็ดแต่ละชิ้นมีขนาดเพียงเท่าเม็ดถั่ว ที่น่าแปลกคือแต่ละชิ้นมีรูปร่างแตกต่างกัน แต่ล้วนเป็นทีขาวปนเทา ทันทีที่นำออกมาจากแหวนมิติ ทั่วบริเวณอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของมัน นี่เป็นกลิ่นหอมที่พิเศษเฉพาะสุดบรรยาย กระทั่งจั่วม่อยังอดกลืนน้าลายไม่ได้
ทหารยันต์ทองคำดำยืดคอชะเง้อมองไม้กำยานหอมตกสะเก็ดในมือของอากุ่ยจนดวงตาแทบถลน สีหน้าทีท่าราวกับว่าหลงลืมตัวประหลาดหัวแกะที่อยู่เบื้องหน้าไปเสียสิ้น อาจมองเห็นน้าลายไหลหยดย้อยเป็นประที่มุมปากของมันด้วย
แต่ตัวประหลาดหัวแกะก็หยุดชะงักเช่นกัน หันมาจ้องมองไม้กำยานหอมตกสะเก็ดในมืออากุ่ยตาเขม็ง
จั่วม่อมองดูอยู่ชั่วครู่ เมื่อเห็นว่าทหารยันต์ทองคำดำไม่จำเป็นต้องให้ช่วยเหลือ ค่อยรั้งสายตากลับมา อากุ่ยหลังจากกลืนกินไม้กำยานหอมตกสะเก็ดเสร็จสิ้น นางก็นั่งขัดสมาธิท่าดอกบัวทันที ร่างของนางส่องแสงสีม่วงเป็นครั้งคราว
อากุ่ยสีหน้าสงบราบเรียบ ความวิตกกังวลในใจจั่วม่อคลายลงเล็กน้อย ค่อยหันไปมองชุดเกราะกระดูกที่ใจกลางแท่นบูชาอีกครั้ง
ร่างของมันหายวับ จากนั้นปรากฏขึ้นเหนือชุดเกราะกระดูก
เมื่อเพ่งมองอย่างใกล้ชิด
