นี่
จากนั้นศีรษะของผู้อาวุโสสวีระเบิดแสงสีน้าเงินเหลือคนานับ ผู้อาวุโสสวีร่างหลอมละลายดุจหิมะต้องแสงอาทิตย์
เปรี๊ยะ!
ตัวเหลือบสีน้าเงินกลับสู่คืนรูปลักษณ์ดั้งเดิม หอกศาสตรามารปฐพีหม่นประกายลงมาก เห็นรอยร้าวปกคลุมไปทั่วทั้งใบหอกด้ามหอก มันร่วงลิ่วลงจากฟ้า กระแทกใส่พื้นอย่างหนักหน่วง แล้วแตกกระจายเป็นเศษชิ้นส่วนนับไม่ถ้วน
ไคว่อานก็ร่วงลงจากฟ้าพร้อมกัน ใบหน้าซีดขาวราวกระดาษ ลมหายใจรวยรินแทบขาดห้วงได้ทุกเมื่อ
ทันใดนั้นเสียงตวาดด้วยโทสะดังกึกก้อง เปลวไฟสายหนึ่งพลันพวยพุ่งออกมาจากกลุ่มผู้อาวุโสเผ่าอสูร มุ่งจู่โจมใส่ไคว่อานผู้สิ้นสติ
เปรี้ยง!
เปลวไฟสายหนึ่งจู่ ๆ แตกระเบิดกลางอากาศ
แขนเสื้อยาวรัดพันรอบร่างของไคว่อาน ดึงรั้งกลับมาอย่างนุ่มนวล
สุ้มเสียงสงบนิ่งแต่เย็นเยียบของเขิงเหลียนเอ๋อร์คล้ายดังอยู่ริมหูทุกผู้คน “ผู้อาวุโสเผ่าอสูรผู้สูงส่งกลับไร้ยางอายถึงเพียงนี้ ข้าเพิ่งจะเคยพบพานเป็นครั้งแรก นับเป็นบุญตาของข้านัก”
“บังอาจ! เด็กหญิงเจ้ากล้า… …” ผู้อาวุโสผู้หนึ่งชี้หน้าเขิงเหลียนเอ๋อร์ตวาดอย่างเกรี้ยวกราด
แต่มันยังไม่ทันจะกล่าวจบประโยค จันทร์เสี้ยวดวงหนึ่งจู่ ๆ สาดประกายที่ด้านหลังศีรษะของมัน เห็นจันทร์เสี้ยวตวัดวูบ ศีรษะของผู้อาวุโสนั้นหลุดร่วงออกจากร่าง กลิ้งหลุน ๆ ไปตามพื้นด้านล่าง ดวงตาของมันยังเบิกค้าง กึ่งงงงวย กึ่งเหลือเชื่อ
เขิงเหลียนเอ๋อร์เอ่ยเสียงราบเรียบราวกับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้
