ส่วนลึกใต้พื้นพิภพ
เหวยเสิ้งดวงตาปิดสนิท ใบหน้าซีดขาวราวกระดาษ ทันใดนั้นโลหิตสายหนึ่งพวยพุ่งออกจากคมกระบี่ของกระบี่โลหิตประหารเทพ กระแสธารโลหิตเพิ่มพูนขึ้นในชั่วอึดใจ โลหิตสายนี้แม้ไหลหลั่งออกมาจากตัวกระบี่ แต่กลับคล้ายถูกสูบขึ้นมาจากบ่อเลือดอันเปี่ยมล้นสมบูรณ์แห่งหนึ่งโลหิตหนืดข้นดุจดั่งมีชีวิต แล่นไปตามตัวกระบี่ ไต่ขึ้นสู่มือที่ถือกระบี่ของเหวยเสิ้ง ลุกลามขึ้นไปตามท่อนแขน
ธารโลหิตสายนี้ไหลหลั่งออกมาจากกระบี่โลหิตประหารเทพอย่างไม่ขาดสาย จากนั้นเห็นได้ชัดว่าแทรกซึมหายเข้าไปในร่างกายของเหวยเสิ้งใบหน้าขาวซีดของมันเริ่มฟื้นคืนสู่สีสันที่พึงมี
ภายใต้พื้นปฐพีที่ไม่ทราบว่าลึกเท่าใด เหวยเสิ้งนิ่งสงบประดุจก้อนศิลา ปราศจากกลิ่นอายสภาวะใด
ชิ้นส่วนวัตถุดิบนับเป็นพัน ๆ ชิ้นกองพะเนินดุจภูเขาเลากาอยู่ทั่วบริเวณโดยรอบของจั่วม่อ แต่ละชิ้นมีรูปร่างลักษณะแตกต่างหลากหลายมันไม่ได้ดื่มกินหรือหลับนอนตลอดห้าวันเต็ม วัตถุดิบชิ้นแล้วชิ้นเล่าไหลผ่านสองมือของมัน ก่อเกิดเป็นชิ้นส่วนแปลก ๆ อย่างรวดเร็ว จากนั้นถูกโยนเข้าไปสุมรวมกันในกองชิ้นส่วนเท่าภูเขาย่อม ๆ ที่อยู่ไม่ห่างออกไปนัก
แม้กระทั่งด้วยสังขารปิศาจอันแกร่งกร้าวของจั่วม่อ ร่างกายของมันยังเผยให้เห็นสัญญาณของความเหน็ดเหนื่อยอ่อนล้าอย่างชัดเจน อย่างไรก็ตาม เพลิงเทพสุริยันเบื้องหน้ามันสงบและมั่นคงผิดธรรมดา ไม่สั่นไหวแม้แต่น้อย ฝีมือหลอมสร้างอันน่าอัศจรรย์ขอ
