ลัวอยู่บ้าง!
ผูเยาตอบเสียงเกียจคร้าน “ไม่มีใด เพียงแต่ในมือข้าบังเอิญมี‘ศาสตร์บุปผาฟ้าคราม’ ฉบับสมบูรณ์อยู่ชุดหนึ่ง ดังนั้นแค่มอบต่อให้แก่นางเท่านั้น”
“เพียงนี้จริง ๆ?” จั่วม่อเชื่อไม่ลง
ผูเยากล่าวอย่างขบขัน “ตระกูลชิงฮวานับเป็นตัวโง่งมทั้งตระกูลเมล็ดพันธุ์อันดีงามถึงเพียงนี้กลับไม่รู้จักถนอมรักษา ความสงบเยือกเย็นของนางน่าประหลาดใจนัก นางอาจเป็นคนที่สงบเยือกเย็นที่สุดเท่าที่ข้าเคยพบเห็นมา นางเกิดมาเพื่อฝึกปรือ ‘ศาสตร์บุปผาฟ้าคราม’ โดยแท้พลังฝึกปรือที่นางสั่งสมมาเรียกได้ว่ายอดเยี่ยมเสียจนเจ้านึกไม่ถึงทีเดียวอย่างไรก็ตาม นางกลับไม่มีเคล็ดวิชาส่วนที่เหลือ ดังนั้นได้แต่ติดค้างอยู่ที่ระดับชั้นเดิมมาเป็นเวลานานมาก เจ้าลองนึกดู นางในตอนนี้กับนางเมื่ออายุสิบสามปี เทียบกันแล้วแทบไม่มีสิ่งใดเปลี่ยนแปลงไปเลย เจ้าพวกตระกูลชิงฮวาช่างมีตาแต่ไร้แววนัก! แต่หากมิใช่ว่านางสงบเยือกเย็นถึงเพียงนี้ หลังจากติดค้างอยู่ที่เดิมมานานปี เกรงว่าคงอัดอั้นตันใจจนระเบิดตายไปนานแล้ว”
“นี่… …นี่มันเหลือเชื่อเกินไปแล้ว”
มองดูชิงฮวาเสวี่ย จั่วม่อยังอัศจรรย์ใจไม่คลาย
ในโลกถึงกับมีตัวประหลาดเช่นนี้ด้วย… …
