ลหิตสามดอก พุ่งเข้าหากระบี่โลหิตประหารเทพ แล้วถูกกลืนกินเข้าไปจนหมดจด ไม่หลงเหลือแม้แต่หยดเดียว
โลกหล้าถูกปกคลุมอยู่ภายใต้ประกายแสงสีเงินเจิดจ้า!
เนื่องเพราะสายฟ้าลำมหึมาเมื่อสูญเสียการควบคุม ก็ไม่อาจเก็บกักพลังสุดหฤโหดของมันเอาไว้ได้ พลันแตกระเบิดดังสนั่นลั่นโลก!
ลำแสงเจิดจ้าร้อนแรงบีบบังคับให้ผู้คนไม่อาจฝืนลืมตามอง ต่อหน้าแรงระเบิดสะท้านฟ้าสะเทือนดินนี้ จิตสัมผัสทั้งมวลล้วนใช้การไม่ได้ ทุกผู้คนสมองขาวว่างเปล่า ราวกับพงหญ้าไหวลู่ไปตามกระแสน้าหลาก
ดังนั้นชั่วพริบตานี้ ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ว่าเกิดสิ่งใดขึ้นต่อไป
เหวยเสิ้งใบหน้าขาวเผือด ไร้สีเลือดโดยสิ้นเชิง มันบีบกระชับด้ามกระบี่โลหิตประหารเทพแนบแน่น ปล่อยให้กระบี่นำพาคน ไหลล่องไปตามกระแสพลังปั่นป่วนและเชี่ยวกราก
ทันทีที่สองเท้าแตะพื้น มันแข้งขาอ่อนยวบแทบทรุดลงกับพื้น
หลังจากสังหารศัตรูกล้าแข็งกับมือ ใบหน้ามันกลับไม่มีร่องรอยปิติยินดี มีแต่ความโศกเศร้าเลือนรางอยู่ภายในใจ
อย่างไรก็ตาม จิตใจของมันเข้มแข็งมั่นคงเหนือคนทั่วไป ไม่นานก็สลัดหลุดจากความโศกเศร้าที่เกาะกินใจ บนใบหน้าฝืนยิ้มขมขื่น กระบี่
โลหิตประหารเทพนี้แม้ทรงพลังสุดฟ้าสุดดิน แต่ด้วยพลังของมัน เพียงสามารถโจมตีหนึ่งกระบวนท่าเท่านั้น หลังจากการโจมตีสุดกำลังหนึ่งกระบวนท่า มันจะสูญสิ้นเรี่ยวแรงกำลัง ไม่หลงเหลือพลังที่จะลงมือสืบต่อ
หนึ่งกระบี่เมื่อครู่ไม่เพียงแต่สูบกลืนพลังปราณและพลัง
