แล้วจ้าวยุทธ์ระดับสามระดับสี่เช่นนี้จะต้านได้อย่างไร?
ตูม!
เปลวเพลิงกลืนสรรพสิ่งลุกโชนในฝ่ามือซูเฉิน กลายเป็นดอกบัวสีดำลอยข้ามฟ้า กวาดเข้าใส่องค์ชายเก้ากับเจียงอวิ๋นเหอ
เพลิงกลืนสรรพสิ่งสามารถกลืนกินได้ทุกสิ่ง ต่อให้เป็นราชายุทธ์ยังยากจะเอาชีวิตรอดจากมันได้!
“ซูเฉิน อย่าฆ่าข้า! ข้ายอมสวามิภักดิ์ต่อเจ้า…”
องค์ชายเก้าร้องอย่างหวาดกลัวสุดขีด
ตูมมม!
ซูเฉินกลับสีหน้าเย็นชาไร้เยื่อใย ดอกบัวเพลิงกลืนสรรพสิ่งปกคลุมร่างองค์ชายเก้า เผาผลาญจนกลายเป็นเถ้าถ่านในพริบตา
ฟึ่บ!
ขณะที่เจียงอวิ๋นเหอกำลังจะหนีออกจากตำหนักมรดกมังกรเพลิง ซูเฉินกลับปรากฏตัวขวางหน้าไว้ทัน
“ซูเฉิน อย่าฆ่าข้า! ข้ายอมเป็นข้ารับใช้ของเจ้า ขอแค่ไว้ชีวิต…”
ใบหน้าเจียงอวิ๋นเหอซีดเผือดราวกระดาษ
เขาไม่อยากตาย!
ฟุบ!
เจียงอวิ๋นเหอถึงกับกัดฟัน ทิ้งศักดิ์ศรีคุกเข่าลงต่อหน้าซูเฉิน
แต่ในดวงตาที่ก้มต่ำกลับแฝงด้วยความเคียดแค้นลึกล้ำ
เขาสาบานว่า หากรอดวันนี้ได้ เขาจะทำให้ซูเฉินทรมานยิ่งกว่าตาย!
“ข้ารับใช้? เสียดาย…เจ้ายังไม่คู่ควร!”
ซูเฉินกล่าวเสียงเย็นชา
ฟุ่บ!
เพลิงกลืนสรรพสิ่งลุกโชนกลืนกินร่างเจียงอวิ๋นเหอในทันใด
“ซูเฉิน! ข้าขอสาปแช่งเจ้า! เจ้าต้องตายอย่างทุกข์ทรมาน! ผู้อาวุโสเล่ยกับอาจารย์ของข้าจะต้องแก้แค้นให้ข้า…อ๊ากกก!”
เสียงคำรามโหยหวนขาดห้วงไปพร้อมร่างที่กลายเป็นขี้เถ้า
“หืม?”
ทันใดนั้น แสงวาบก็ฉายขึ้นในดวงตาซูเฉิน เขาไม่รอช้า สะบ
