“ตัวโง่งม กล้าต่อต้านสมาคมอาจารย์ศาสตรามารของพวกเรา ใช่รำคาญในการมีชีวิตสืบต่อแล้วหรือไม่!” ในกลุ่มคน บุรุษดวงตาสีฟ้าสีหน้าเย็นเยียบแค่นเสียงอย่างขุ่นแค้นชิงชัง
“มันช่างไม่รู้จักดีชั่วจริง ๆ หากยินยอมทำงานกับเรา จะได้รับทุกสิ่งที่ต้องการ น่าเสียดายที่คนของเรากระทั่งจะพบหน้ามันยังไม่มีโอกาส หาก
มันเจียมเนื้อเจียมตัวเสียบ้างมิทราบประเสริฐเลิศเลอถึงเพียงไหน แต่มันถึงกับกล้าป่าวร้องว่าจะหลอมสร้างศาสตรามารปฐพีเล่มที่สอง หากไม่ฉวยโอกาสที่ใส่พานมอบให้แก่เราเช่นนี้ เราคงเป็นตัวโง่งมใหญ่แล้ว” บุรุษผมทองกล่าว
“ข้าอยากเห็นสีหน้าของเจ้าพวกศาลาสมบัติหายากในวันพรุ่งนี้จริงๆ” บุรุษย์นัยน์ตาสีฟ้าหัวร่ออย่างชั่วร้าย “เรือใหญ่ที่กำลังจะจมลง ผู้ใดอยากโดยสารไปด้วย? เมื่อศาลาสมบัติหายากพบว่าพวกมันหลงเหลืออาจารย์ศาสตรามารเพียงไม่ถึงครึ่ง มิทราบว่าใช่สำนึกเสียใจหรือไม่?”
“ฮ่าฮ่า! การสั่งสอนอย่างรุนแรงจะแสดงพลังของพวกเราออกมา”คนผมทองกล่าวปนหัวร่ออย่างกระหยิ่มใจ
ทันใดนั้นเอง เสียงอุทานอย่างตื่นตระหนกดังระงมไปตามท้องถนนสองปรมาจารย์ได้ยินเสียงตะโกนบอกต่อกัน ‘ศาลาสมบัติหายาก’ ทั้งคู่สบตากันวูบ จากนั้นทะยานร่างขึ้นสู่ท้องฟ้าอย่างไม่รีรอ
บนฟากฟ้า เห็นกองกำลังที่ประกอบไปด้วยพาหนะปิศาจกว่าห้าสิบตัวกำลังตรงดิ่งเข้ามาในเมืองปู้โจวด้วยความเร็วสูงสุด
ผู้ดูแลแห่งศาลาสมบัติหายากที่ยืนรออยู่ภายใต้ประตูเมืองเป็นเวลานานแล
