ดใจ “เซี่ยวม่อเกออยู่ที่เมืองปู้โจว??”
“เซียวอวิ๋นไห่
“ถูกต้อง จนถึงตอนนี้เรายังสืบเสาะไม่พบประวัติความเป็นมาของเซี่ยวอวิ๋นไห่ แต่ตัวตนของมันในฐานะปรมาจารย์ศาสตรามารยังใช้การได้หากเซี่ยวม่อเกออยู่ในเมืองปู้โจว มันจะต้องเสาะหาเซียวอวิ๋นไห่เพื่อหาทางซ่อมแซมกรงเล็บพิฆาตมังกรอย่างแน่นอน กรงเล็บพิฆาตมังกรเป็นศาสตรามารนภาเล่มหนึ่ง หากมีโอกาสซ่อมแซม แม้ว่าโอกาสนั้นจะริบหรี่สักเท่าใด ก็ไม่มีเหตุผลใดที่เซี่ยวม่อเกอจะไม่ฉวยโอกาสทดลองดู”
หมิงเยวี่ยเยี่ยเมื่อกล่าวถึงเรื่องราวเหล่านี้ นางแผ่ซ่านอำนาจบารมีที่สามารถสยบขวัญผู้คนชนิดหนึ่ง ดวงตาสุกใสเป็นประกายดุจดวงดารา
คนบางคนเกิดมาเพื่อที่จะเป็นผู้ครงอำนาจโดยแท้
ภายใต้รัศมีพลังอำนาจของหมิงเยี่ยเยี่ย ยอดฝีมือนับไม่ถ้วนล้วนยอมสยบอย่างไม่มีเงื่อนไข ในระดับสูงมีคำร่าลือกันมานาน ว่ากันว่านางมีโอกาสสูงที่จะเข้าแทนที่หัวหน้าผู้อาวุโส กลายเป็นประมุขคนถัดไปของสภาผู้อาวุโสแห่งภพอสูร
สติปัญญาของนางได้รับการยกย่องสรรเสริญจากผู้อาวุโสส่วนมากในหมู่ชนรุ่นหลังไม่มีผู้ใดสามารถยกขึ้นเทียบกับนางได้
“หากจะว่าไปแล้ว ข้าเพิ่งจะเริ่มสนใจในตัวเซียวอวิ๋นไห่วันนี้เอง” ฟงซิ่นจื่อกล่าวอย่างจริงจัง
“อ้อ คนผู้นี้เป็นอย่างไรบ้าง?”
? ข้าจำได้ นางเรียกว่าชิงฮวาเสวี่ยกระมัง” หมิงเยวี่ยเยี่ยมีความทรงจำเหนือธรรมดา เพียงขบคิดชั่วครู่ก็นึกออกอย่างรวดเร็ว
“ถูกแล้ว เป็นนางเอง ข้าละอายใจ
