แต่หากสามารถใช้สร้างความสัมพันธ์อันดีกับปรมาจารย์ศาสตรามารผู้หนึ่งได้ ยังคงคุ้มค่าโดยไม่มีขาดทุน
เรื่องเช่นนี้ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเป็นเรื่องที่ผู้คนนิยมชมชอบ
คนหนุ่มที่เพิ่งจะกลายเป็นปรมาจารย์ผู้หนึ่ง กลับไม่ล่วงรู้ขีดจำกัดของตัวเอง แส่หาความอัปยศใส่ตัวให้ผู้คนทั่วหล้าได้หัวร่อเย้ยหยัน ย่อมเป็นสิ่งที่ผู้คนล้วนเฝ้ารอชมดูอย่างใจจดใจจ่อ บางคนถึงกับเริ่มวางเดิมพันกันว่าเซียวอวิ๋นไห่จะหลอมสร้างศาสตรามารปฐพีเล่มใหม่ได้สำเร็จหรือไม่
นานแล้วที่ไม่มีเรื่องสนุกสนานเช่นนี้ให้ชมดู ผู้คนทั่วแดนปิศาจพากันสนอกสนใจเป็นอย่างยิ่ง
เรื่องนี้ช่างสนุกสนานน่าสนใจนัก!
ในห้องหนังสือ
“หลานอันประเสริฐ เจ้าเห็นว่าอย่างไร?” ทังเฉินถามไถ่ซือกงจื้ออย่างสนอกสนใจ
ซือกงจื้อมีสีหน้าครุ่นคิด จากนั้นฝืนยิ้มพลางสั่นศีรษะ “ผู้หลานไม่รู้จริง ๆ เซียวอวิ๋นไห่ผู้นี้ยากจะหยั่งคำนวณโดยแท้ ถึงกับประกาศก้องต่อหน้าผู้คนทั้งหมด นี่มันช่าง… …นี่มันช่าง… …”
มันไม่ทราบจะใช้ถ้อยคำใดมาอธิบายความรู้สึกในตอนนี้
ทังเฉินยิ้มพราย “หลานอันประเสริฐ อย่าได้ถูกมันปั่นหัวเอาแล้ว คาดว่าเจ้าผู้นี้ไม่ชมชอบการปฏิบัติที่ได้รับในหลายวันมานี้ ไม่เต็มใจที่จะต้องอยู่ในตระกูลทัง ดังนั้นจงใจแสดงพฤติการณ์โอหังเพื่อดึงดูดสายตาผู้คน”
“แต่หากมันไม่มีความเชื่อมั่น ไฉนเลยจะกล้ากล่าวหนักถึงเพียงนี้?”ซือกงจื้อสีหน้างุนงง
“นี่เป็นกระบวนท่าชั้นต่าที่เกิดจากความหวาดว
