งหน้า
จั่วม่อไม่อาจบรรยายความรู้สึกในชั่วพริบตาที่มองเห็นดวงตาสุกใสคู่นั้น ประหนึ่งว่าอัญมณีล้าค่าที่สุดในโลกหล้า ค่อย ๆ อวดประกายออกมาต่อหน้าต่อตามันก็มิปาน
ภายใต้การจองจำของโซ่สีม่วง อากุ่ยผุดลุกขึ้นอย่างฉับพลัน
นางจ้องมองความมืดอันว่างเปล่าเบื้องหน้า มองจุดแสงเล็ก ๆ ดุจหิ่งห้อยล่องลอยเข้าหานาง นางยื่นมือออกมา ใช้สองมือช้อนจุดประกายเหล่านั้นอย่างนุ่มนวล จุดแสงผสานรวมเข้าไปในฝ่ามือของนาง ในร่องรอยของความเย็นสบาย แฝงไว้ด้วยพลังชีวิตอันบริสุทธิ์สายหนึ่ง
สีเลือดกลับคืนสู่ใบหน้าซีดขาวของนางในบัดดล พลังชีวิตอันบริสุทธิ์นี้ช่วยหล่อเลี้ยงดวงวิญญาณของนาง
นางทราบว่าร่างกายของนางเสาะพบนายน้อยแล้ว ก่อนที่จะเปล่งคำสัตย์สาบานแห่งทัณฑ์เทวะมิดับสูญ นางทิ้งจิตสำนึกส่วนเสี้ยวเล็ก ๆ เอาไว้ในร่างกาย จิตสำนึกส่วนเสี้ยวเล็ก ๆ นี้เองที่ก่อเกิดสัญชาตญาณอันแรงกล้าและลึกล้าที่สุดชนิดหนึ่งไว้กับร่างกายของนาง
ตามหานายน้อยให้พบ!
ความว่างเปล่านิรันดร์แม้ปิดกั้นทุกสรรพสิ่ง แต่เมื่อไม่กี่ปีมานี้ นางพลันบังเกิดความรู้สึกประการหนึ่ง ชั่วพริบตานั้นนางล่วงรู้ทันที ในที่สุดร่างกายของนางก็ตามหานายน้อยพบ!
นับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา หัวใจนางกลายเป็นสงบราบคาบ ความว่างเปล่านิรันดร์ที่ปิดผนึกทุกสรรพสิ่งดูจะไม่ยากลำบากเท่าที่เคยอีก ในหลายปีมานี้ สิ่งเดียวที่นางเพียรกระทำโดยไม่ว่างเว้น คือการใช้ดวงวิญญาณของนางเฝ้าหล่อเลี้ยงพลั
