อทะยานอันยิ่งใหญ่ของต้าเหรินอย่างชัดแจ้ง จู่ ๆ มันก็ฉุกคิดถึงถ้อยคำที่ปู่ของมันเคยพร่าบอก‘ความรุ่งโรจน์ในอดีตของตระกูล’ บางทีความปรารถนาของปู่อาจจะได้รับการเติมเต็มก็เป็นได้
ความคิดนี้วาบผ่านในใจของสุ่ยเยวี่ย
ด้วยความเยือกเย็นแต่กำเนิด สุ่ยเยวี่ยเริ่มขบคิดใคร่ครวญแผนการอย่างละเอียดถี่ถ้วนกว่าเดิม ยิ่งศึกษามากเท่าใด ยิ่งรู้สึกว่าจอมวางแผนผู้ยิ่งใหญ่ในเงามืดนั้นไม่อาจหยั่งคำนวณได้ มันยังพบว่าหลายส่วนของแผนการเกี่ยวเนื่องถึงภูมิความรู้ที่มันได้รับสืบทอดมา ปรมาจารย์จอมวางแผนผู้นั้นเห็นได้ชัดว่าคิดคำนวณถึงทุกแง่มุมเอาไว้แต่แรก
มันเฝ้าใคร่ครวญรายละเอียดทุกอย่างในแผนซ้าแล้วซ้าเล่า ทั้งยังคาดคำนวณเหตุบังเอิญและความเป็นไปได้ทั้งมวลซึ่งอาจเกิดขึ้น ทบทวนกลวิธีรับมือที่มันสมควรใช้ในแต่ละปัญหาเหล่านั้น
สุ่ยเยวี่ยหลับตารอคอยเงียบ ๆ พยายามลบความตึงเครียดกังวลในใจมันพร่าบอกกับตัวเองว่าต่อให้เกิดปัญหาขึ้นจริง อาศัยพลังฝีมือของมันในยามนี้ สามารถเข่นฆ่าเปิดทางออกไปได้อย่างไม่ยากเย็น
รอจนมันลืมตาขึ้นอีกครั้ง ดวงตาของมันกลายเป็นสงบนิ่งเยือกเย็นอย่างสมบูรณ์
ชั่วครู่ต่อมา ยามเฝ้าประตูเร่งรุดกลับมาด้วยสีหน้าเคารพนบนอบกว่าเดิม “โปรดตามข้ามา ต้าเหรินรอท่านอยู่ที่หอหลัก!”
หอหลัก หมายถึงการต้อนรับอย่างทรงเกียรติที่สุด
สุ่ยเยวี่ยพยักหน้ารับรู้อย่างสุภาพอ่อนโยน ติดตามยามเฝ้าประตูผู้นั้นไปยังหอหลัก
ดูท่าปิศาจด่า
