ครั้งนี้ช่วยเปิดหูเปิดตาให้แก่หลินเชียนไม่น้อย ท่านเจ้าสำนักสุดท้ายแล้วเพียงกล่าววาจาสองประโยค แต่ไม่มีผู้ใดสามารถคัดค้านได้
หลินเชียนคล้ายไขว่คว้าได้ความเข้าใจในเรื่องราวบางประการ
หลังจากการประชุมจบสิ้นลง ท่านเจ้าสำนักไม่ได้เรียกหาหลินเชียนเพื่อสนทนาเป็นการส่วนตัว คราครั้งนี้มันคล้ายถูกเรียกมาฟังการประชุมเพียงเล็กน้อย แต่หลินเชียนกลับได้เรียนรู้มากมาย เจ้าสำนักจะต้องสามารถรวมใจผู้คนให้เป็นน้าหนึ่งอันเดียวกัน มิใช่ใช้ศักดิ์ฐานะของตนบีบบังคับผู้อื่น
เมื่อเดินออกจากห้องโถงใหญ่ หลินเชียนเห็นคนผู้หนึ่งเร่งรุดเข้าหามัน
หลินเชียนชะงักเท้า ผู้มาเป็นหัวหน้าหอฟังเสียงลม จงเป่า คนผู้นี้เมื่อมาหามันเป็นการด่วน แน่นอนว่าต้องมีข่าวสำคัญ หอฟังเสียงลมเป็นหน่วยงานสืบข่าวของคุนหลุน มีชื่อเสียงและศักดิ์ฐานะกระเดื่องดังไปทั่วภพเซียน ในฐานะหนึ่งในหน่วยสืบข่าวที่เลิศล้าที่สุด จำนวนสายสืบของพวกมันที่แฝงตัวอยู่ในทั้งสามภพ เหนือล้ากว่าจินตนาการของผู้คนไปมาก
“มีเรื่องใด?” หลินเชียนถามทันที
จงเป่าค้อมกายคารวะ แล้วรายงานอย่างนอบน้อม “เป็นเรื่องเกี่ยวกับเหวยเสิ้ง”
“เหวยเสิ้ง!” หลินเชียนดวงตาทอประกายวูบ เงาร่างอันเด็ดเดี่ยวแน่วแน่ดุจกระบี่เล่มหนึ่งปรากฏขึ้นในใจมัน ประกายตาของมันยิ่งเจิดจ้าดุจสายฟ้า!
