ูรณ์ถึงเพียงไหน
มีอยู่ช่วงหนึ่งที่จั่วม่อกลายเป็นคุ้นเคยกับการที่พลังอำนาจอันแกร่งกร้าวเกรียงไกรจะสามารถปราบพิชิตไปทั้งสิบทิศ แต่การต่อสู้ครั้งนี้ สะกิดเตือนให้มันฉุกคิดถึงความสำคัญของอาวุธวิเศษอีกครั้ง
นึกถึงการไล่ล่าอันไม่รู้จักจบสิ้นที่กำลังจะอุบัติขึ้น จั่วม่อตัดสินใจเด็ดขาด นี่ไยมิใช่ประชันขันแข่งกันด้วยความมั่งคั่งเท่านั้นเองหรือ? พวกเราแม้ไม่ร่ารวยเท่าวัดเสวียนคงเจ้า แต่ก็มิได้ยากจน!
มันเริ่มขุดคุ้ยในแหวนมิติอย่างขมักเขม้น
หลักจากขุดคุ้ยออกมา จั่วม่ออาจเรียกได้ว่าเก็บสะสมของดี ๆ ไว้มากหลาย
ลูกธนูหักจากชนเผ่าเทพเกาทัณฑ์ ชิ้นส่วนสมบัติวิเศษของชนเผ่าวารีตะวันออก ชุดระฆังสดับฟ้าจากเทียนหวน แก่นหัวใจภูตปรภพจากชนเผ่าภูตปรภพ ใบไม้ทองคำ ต้นตะขอหยก ไข่มุกหยินหยางไร้จำกัด ไผ่ทะเลศพหยดน้าตามนุษย์หมอก เหรียญวิเศษใจอำมหิต กระบี่ลิ้นปลาหลีเขียว… …
จั่วม่อคึกคักขึ้นอักโข ความเชื่อมั่นเพิ่มพูนขึ้นมาก มันรู้สึกอยากเชิดหน้ายืดอกขึ้นมาทันที
ลมชุนเทียนพัดโบก เสียงกลองศึกโหมกระหน่า ผู้ใดเกรงกลัวอาวุธเวทของเจ้าด้วย?
หลังจากเสาะพบสถานที่ปลอดภัย อากุ่ยก็ชะงักเท้าลง ปล่อยพวกมันทั้งสองลงกองกับพื้น จั่วม่อรีบก่อตั้งค่ายกลอาคมหวงห้ามอย่างรอบคอบระมัดระวัง คนทั้งสามไม่พูดพล่ามทำเพลง ตั้งหน้าตั้งตาฟื้นฟูพลังภายในร่างของพวกมันเป็นลำดับแรก สองชั่วยามให้หลัง จั่วม่อฟื้นตัวอย่างสมบูรณ์เป็นคนแรก มือขวาของมันสา
