ยกาจราวกับเทพแห่งความตายอยู่ด้วย!ชั่วพริบตาที่ประโยคนี้เอ่ยออกมา ทุกผู้คนรู้สึกหัวใจแทบหยุดเต้นรอบด้านตกอยู่ในความเงียบสงัดอย่างน่าประหลาด
แต่หวนนึกถึงคำสั่งที่พวกมันได้รับจากผู้เป็นนายเหนือ หัวใจของพวกมันต้องสั่นสะท้านอีกครั้ง
พวกมันหากไม่อาจสังหารเทพปิศาจผู้นี้ พวกมันทั้งหมดล้วนไม่มีผู้ใดรอดไปได้!
ผู้คนดวงตาแดงก่าในบัดดล พวกมันประดุจสัตว์ร้ายที่ถูกไล่ต้อนจนตรอด คนผู้นี้พลันกู่ร้องดังกึกก้อง “ท่านทั้งหลาย ลงมือพร้อมกันเถอะ!”
ทุกผู้คนดวงตาลุกวาวจ้า ต้าเหรินเพียงบอกว่าพวกมันไม่อาจใช้กองทัพ แต่ไม่เคยห้ามมิให้พวกมันผนึกกำลังจู่โจมเสียหน่อย!
มองดูจำนวนคนของฝ่ายมัน แล้วหันไปมองเหวยเสิ้งผู้โดดเดี่ยวเดียวดาย ขวัญกำลังใจของพวกมันพลุ่งพล่านทะยานฟ้าทันที! เมื่อคนจำนวนมากเข้ากลุ้มรุมทำร้ายคนผู้เดียว ไม่ว่ามันจะเป็นเซียนกระบี่ที่ร้ายกาจเพียงใด ก็ไม่ทางเข่นฆ่าพวกมันทั้งหมดได้“ฆ่า!”
ทุกผู้คนโห่ร้องปลุกขวัญ ก่อนจะพากันโถมเข้าหาเหวยเสิ้งอย่างพร้อมเพรียง
มองดูเหล่าปิศาจดาหน้าเข้ามาจากทั่วสี่ทิศแปดทาง ดวงตาคมกล้าดุจกระบี่ของเหวยเสิ้งไม่สะท้านสั่นไหวแม้แต่น้อย ใบหน้าเรียบเฉยดุจสลักขึ้นจากศิลา ไร้ซึ่งอารมณ์ความรู้สึกอย่างสิ้นเชิง มันกระชับกระบี่ดำในมือสืบเท้าก้าวสวนเข้าหาอย่างไม่พรั่น!ในหัวใจมันมีเพียงเจตจำนงกระบี่!
กระบี่ดำในมือคล้ายสนองตอบต่อเจตจำนงกระบี่ที่อัดแน่นอยู่ในอกสั่นระริกเบา ๆมันคล้ายหิวกร
