วี่ไสว้อย่างเย็นชา
ทันใดนั้นนางพริ้มตาหลับลง ปากเอื้อนเอ่ยเสียงเย็นเยียบ “กระบี่สองลักษณ์เป็นตายผูกพันเรา”
อวี่ไสว้ใจกระตุกวูบ รอยยิ้มแข็งค้าง ความรู้สึกอันตรายกรีดร้องระงม
เฟียะ บุปผากระบี่ดอกหนึ่งพลันแตกกระจาย ชั่วพริบตาที่กลีบบุปผา ร่วงลง สายโซ่สีแดงเล็ก ๆ พลันพวยพุ่งออกมาจากกลีบดอกไม้แต่ละกลีบ ยืดยาวขึ้นในทันใด
ทะเลบุปผาล้วนแตกกระจายอย่างพร้อมเพรียง
สายโซ่สีแดงนับไม่ถ้วนสลับไขว้ ถักทอเป็นชั้น ๆ ชั่วพริบตาดุจประกายไฟสายโซ่แดงน้อยใหญ่เหลือคนานับราวกับปิศาจงูแดงแน่นขนัด ดุจผืนทะเลเลื้อยปราดล้อมหน้าล้อมหลังอย่างประเปรียว
มวลโซ่แดงพุ่งปราดเข้าหาอวี่ไสว้ด้วยระดับความเร็วอันน่าตระหนก
สิ่งที่พิสดารที่สุดก็คือ สายโซ่เหล่านี้ล้วนประกอบขึ้นจากเจตจำนง กระบี่!มิหนำซํ้าเจตจำนงกระบี่ประหลาดเหล่านี้ไม่เป็นไม่ตาย ไม่หยินไม่หยางกลับกึ่งอยู่ระหว่างหยินหยางเป็นตายกระทั่งด้วยประสบการณ์ รอบรู้ของอวี่ไสว้ ยังไม่เคยพบเห็นเจตจำนงกระบี่พิพิสดารลํ้าถึงเพียงนี้มา ก่อน!
นี่มันเจตจำนงกระบี่อันใด?
อวี่ไสว้อารมณ์ดูแคลนและไม่ใส่ใจก่อนหน้านี้สลายวับไปทันที สีหน้าเปลี่ยนเป็นหนักอึ้งเคร่งเครียด
เจตจำนงกระแปลกพิสดารเกินไป มันบังเกิดความรู้สึกอย่างแรง กล้า หากแตะต้องเจตจำนงกระบี่เหล่านี้เกรงว่าไม่ใช่เรื่องดี มันไม่อาจบอกได้ว่าไฉนบังเกิดความรู้สึกเช่นนี้ กลิ่นอายที่ไม่ใช่คนเป็นไม่ใช่คนตาย อยู่ถึงกลางระหว่างหยินและหย
