้ง
หมิงฮุยเหม่มองใบหน้าเคร่งขรึมจริงจังของผู้เป็นเม่ยเม่ยอย่างโง่งมความเดือดดาลบนใบหน้ามันเลือนหายไปตั้งแต่แรกโดยไม่ทันได้รู้สึกตัว
ทันใดนั้นมันยกมือขึ้น กระหน่าตบหน้าตัวเองแรง ๆ หลายครั้ง
“พี่ใหญ่!” หมิงอวี่เวยถูกพฤติการณ์ของหมิงฮุยข่มขู่จนอกสั่นขวัญหาย เหล่าแม่ทัพนายกองล้วนหน้าเผือดสี
หมิงฮุยตบตัวเองอย่างหนักหน่วงรุนแรงยิ่ง ตบจนใบหน้าของมันเต็มไปด้วยรอยมือแดงฉาน สายตาของมันกลับคืนสู่ความสงบเยือกเย็นอีกครั้งมันจ้องมองการสังหารหมู่ที่ยังคงดำเนินอยู่ในระยะไกล พลางกล่าวเสียงหนัก “ข้าหมิงฮุย จะจดจำความอัปยศในครั้งนี้! เม่ยเม่ยอย่าได้ท้อแท้ มันสามารถก้าวเข้าสู่หอเกียรติยศแล้วจะเป็นไร? นับตั้งแต่ข้ายังเด็ก ข้าก็เชื่อมั่นว่าเม่ยเม่ยของข้าต้องสามารถเข้าสู่หอเกียรติยศอย่างแน่นอน! ข้าเชื่อมั่นในตัวเจ้า!”
อวี่อวี่เวยกัดริมฝีปาก น้าตาเอ่อคลอในดวงตาคู่งาม สองมือกำแน่นโดยไม่รู้ตัว
