ไรเลยPage 9 of 12
จั่วม่อกล่าวเสียงเบาต่า “สามวัน มีเวลาเพียงแค่สามวัน พวกเราไม่อาจนั่งรออยู่เฉย ๆ นครมหาสันติมีผู้คนมากมาย พวกมันล้วนสามารถสู้รบแม้ว่าไม่มีเวลามากพอที่จะฝึกฝนกระบวนทัพ แต่ยิ่งมีผู้คนมากเท่าใดก็ยิ่งมีข้อได้เปรียบมากเท่านั้น”
พี่น้องตระกูลหลันฉุกใจคิด
“เราต้องรีบกะเกณฑ์ผู้คนให้มากขึ้น ก่อนที่ทุกคนจะทันได้ตอบสนองยิ่งได้คนมามากเท่าไรก็ยิ่งดี!” จั่วม่อกล่าว
พี่น้องตระกูลหลันล้วนชาญฉลาด พอฟังเช่นนี้พลันตระหนักทันที รอจนขุมกำลังอื่นเริ่มบังเกิดปฏิกิริยา คิดกะเกณฑ์ผู้คนบ้างก็ไม่ใช่เรื่องง่ายแล้ว
ทั้งสองสบตากันวูบ แล้วพยักหน้ารับอย่างพร้อมเพรียง “เข้าใจแล้ว!”
กล่าวจบคำ สองพี่น้องรีบจากไปเงียบ ๆ โดยไม่เอ่ยคำที่สอง
กงจู่ทั้งสามทอดตามองจั่วม่อ รู้สึกนิยมชมชื่นจากใจจริง ในขณะที่ทุกคนหัวหมุนงุนงง จับต้นชนปลายไม่ถูก เซี่ยวม่อเกอกลับสามารถสั่งการอย่างต่อเนื่อง ความคิดจิตใจของมันกระจ่างชัดเจน คล้ายคุ้นเคยกับการกระทำเช่นนี้เป็นอย่างยิ่ง ท่วงท่าสภาวะเด็ดเดี่ยวแน่วแน่ ไม่รีรอลังเลแม้แต่น้อย
ผู้คนรอบข้างล้วนถูกท่วงท่าสภาวะอันเยือกเย็นของจั่วม่อระบาดใส่ค่อยฟื้นฟูสมาธิจิตใจจากความตื่นตระหนก พวกมันคล้ายบังเกิดความเชื่อมั่นขึ้นมาบ้างโดยไม่ทันรู้สึกตัวPage 10 of 12
กระทั่งจูเข่อกับอีกสองยอดฝีมือยังต้องเปลี่ยนมุมมองที่มีต่อจั่วม่อพวกมันเดิมทีเข้าใจว่าจั่วม่อมีเพียงพรสวรรค์เชิงยุทธ์เหนือคนทั่
