่งจั่วม่อผู้มีหนี้แค้นลึกลํ้ากับคุนหลุน ยังอดประหวั่นพรั่นพรึงต่อ พลังฝีมือของหลินเชียนไม่ได้ มันแทบไม่อาจจินตนาการได้ว่าคนผู้นี้ฝึก ฝีมือมาอย่างไร
มันไม่เคยดูแคลนพลังของคุนหลุนเลยสักครั้ง แต่รอจนประมือกับ ยอดฝีมือที่แท้จริงแห่งคุนหลุน มันค่อยพบว่าพลังอำนาจของคุนหลุนยัง แกร่งกล้าเกรียงไกรยิ่งกว่าที่มันคาดคิดเอาไว้มาก!
เพียงแค่หลินเชียนคนเดียวยังร้ายกาจถึงเพียงนี้
มันแทบไม่อาจนึกภาพขุมกำลังที่แท้จริงของคุนหลุนได้!
จั่วมอหัวร่อเยาะหยันตัวเอง ความตั้งใจของมันที่คิดเสาะหาคุนหลุน เพื่อชำระหนี้แค้นเป็นความไร้เดียงสาที่น่าหัวร่อถึงเพียงไหน มิหนำซํ้ายังห่างไกลความเป็นจริงปานใด
แต่ไม่ว่าจะน่าหัวร่อหรือห่างไกลสักเท่าใด แล้วจะเป็นไรไป? ผู้ใดใช้ให้พวกมันมีหนี้แค้นลึกลํ้าดั่งห้วงสมุทรกันเล่า?
จั่วมอในดวงตาทอประกายด้วยจิตวิญญาณการต่อสู้ ขวัญกำลังใจลุกโชนขึ้นอีกครั้ง! แต่แล้วมันหน้าเปลี่ยนสีเล็กน้อย ร้องครวญครางว่า “โอยอายุ่ย อากุ่ย ช่วยข้าด้วย ข้าแข้งขาสั้นพับ ๆ ไปหมดแล้ว ลุกขึ้นยืนไม่ไหวข้าลุกขึ้นยืนไม่ไหว!”
แต่แล้วเมื่อมันบังเอิญกวาดตาผ่านท้องฟ้า พลันชะงักลึก ร่างแข็งที่อ
เห็นจุดสีดำเป็นแผ่นผืนแน่นขนัด ประหนึ่งเมฆดำหนาทึบมุ่งตรงเข้า มาอย่างเร็วรี่
จั่วม่อมีดวงตาแหลมคม ต้องสีหน้าแปรเปลี่ยนกลับกลายอย่างรุนแรง มันเห็นชัดตาว่านั่นเป็นกระบวนทัพบุกจู่โจม!
ทันใดนั้นมันผนึกกำลังทั่วร่าง ร้องตะโกนสุดเส
