สง แน่นขนัดประหนึ่งหยาดพิรุณพร่างฟ้า!
เสาลำแสงที่พวยพุ่งขึ้นเบื้องบนแผ่ซ่านพลังรบกวนกระแสอากาศจนปั่นป่วน กระแสอากาศอันรุนแรงเหล่านี้ ทำให้เสื้อผ้าอาภรณ์ของจั่วม่อกระพือพัดอยู่ในสายลม
แต่มันเพียงทอดตามองเบื้องล่างอย่างเงียบงัน
มันเห็นบรรดายอดฝีมือฝ่ายปิศาจโถมทะยานออกมา เห็นแสงกระบี่เจิดจ้าพาดผ่านนภา มันยังเห็นยอดฝีมือจากอีกสามสำนักใหญ่ที่ลอบเข้ามาในเมือง ดวงตาไร้อารมณ์ความรู้สึกจับตามองภาพทั้งหมดนี้อย่างเฉยเมย
พลังทักษะปิศาจของมันเร่งเร้าไปจนถึงขีดสุด ขณะเดียวกันพลัง จิตสำนึกและพลังปราณของมันก็ไหลเวียนอยู่ในส่วนลึกของเลือดเนื้อ ร่างกายอย่างไม่หยุดยั้ง
โลกอันเย็นเยือกยิ่งมายิ่งกระจ่างชัดเจนอยู่ตรงหน้ามัน
ส่วนอื่น ๆ ของป่าศิลายกตัวขึ้นอย่างต่อเนื่อง แต่ยามนี้จุดที่มันยืนกลับเริ่มจะทรุดตัวลง /
หลักศิลาเบื้องหน้ามันเป็นประตูทางเข้าของหอสมบัติมหาสันติเอง “หอสมบัติมหาสันติ!”
ใครบางคนร้องตะโกนออกมา เป็นเหตุให้ผู้คนปั่นป่วนขึ้นมา บริเวณ พื้นที่ที่พรุดตัวลงมีขนาดเล็กมาก เพียงเส้นผ่านศูนย์กลางไม่ถึงสองจิ้ง เท่านั้น
มองดูจั่วมอค่อยๆ จมลึกลงไป เหล่ายอดฝีมือรีบเร่งตรงเข้าหาด้วย ความร้อนรนกว่าเดิม กระทั่งลำแสงกระบี่จากคุนหลุนยังเร่งเร้าความเร็ว ขึ้นอีกขั้น เสียงคำรามฝ่าอากาศของกระบี่ฟังเร่งร้อนขึ้น
“รีบเข้าควบคุมประตูทางเข้า เร็ว!” อวี๋ซวงตวาดก้อง
ยอดฝีมือฝ่ายปิศาจคนอื่น ๆ ลังเลใจอยู่บ้าง แต่แล้ว
