“ยินดีด้วย ยินดีด้วย! อาศัยการศึกรอบนี้ น้องเล็กเซี่ยวม่อเกอมีพลังฝีมือรุดหน้าไปอีกขั้น เป็นที่น่ายินดีน่าอวยพรจริง ๆ”
ผู้กล่าวเป็นชายชราที่จั่วม่อไม่รู้จัก จั่วม่อขณะจะกล่าวถ่อมตัวสักคำกลับเห็นหลันหยงรีบค้อมกายพลางกล่าว “หลันหยงคารวะเฉิงจู่!”
เฉิงจู่! หรือว่านี่ก็คือซือเยวี่ยอี้?
ชายชราที่ดูสามัญธรรมดาในสายตาจั่วม่อ พลันกลับกลายเป็นทรงภูมิปัญญาและลึกล้าสุดหยั่งคาดขึ้นมาทันที อันว่านามของคนเงาของไม้10จั่วม่อนับถือเลื่อมใสยอดคนผู้ทรงภูมิปัญญา คราวนี้มันกล่าวถ่อมตัวจากใจจริง “เฉิงจู่ชมเชยเกินไป!”
ซือเยวี่ยอี้แย้มยิ้มเล็กน้อย รอยยับย่นบนใบหน้าสามารถมองเห็นได้ชัดตา มันมองดูหลันหยงกล่าวอย่างอ่อนโยนว่า “เจ้าเป็นเด็กจากตระกูลหลันกระมัง? ไม่เลว นับว่ามีท่วงท่าสภาวะอยู่บ้างจริง ๆ”
จากนั้นหันไปมองจั่วม่อ กล่าวเป็นเชิงแนะนำว่า “ให้ข้าแนะนำสองคนนี้ให้แก่น้องชาย”10 นามของคน เงาของไม้ ความหมายก็คือ ชื่อเสียงของบางคน แม้ไม่เคยพบกันมาก่อน แต่แค่ได้ยินชื่อเสียงเรียงนามก็สามารถค้อมกายคารวะให้อย่างจริงใจ เหมือนต้นไม้บางต้น แค่เห็นเงาแต่ไกล ก็สามารถคาดคะเนได้ว่าความสูงใหญ่ไพศาลเพียงใด
Page 1 of 11
“ชางเยวียนฮ่าว” สุ้มเสียงลุ่มลึกดังมาจากเงาดำ
“ผู้น้องอวี๋ซวง” อวี๋ซวงบนใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มน้อย ๆ ประสานมือคารวะเล็กน้อยอย่างสง่างามและเป็นกันเอง
คราวนี้ไม่ต้องพึ่งพาหลันหยง จั่วม่อก็ทราบว่าสองคนนี้เป็นใ
