ดายภายใต้สายตาประพรั่นพรึงของฝ่ายตรงข้าม
แต่ทว่า… …
มันถลึงจ้องจั่วม่อตาแทบถลน ไม่ทราบเพราะเหตุใด มันรู้สึกคลื่นความเย็นสายหนึ่งแผ่ซ่านขึ้นจากใจ เสิ่นอวี้ทราบแน่ชัดว่าเซี่ยวม่อเกอได้รับผลกระทบจากเขตแดนเนตรนกยูงอย่างเต็มที่ เนื่องเพราะเมื่อตอนที่เซี่ยวม่อเกอเข้าสู่เขตแดนเนตรนกยูง ถึงกับชะงักงันชั่ววูบไปอย่างเห็นได้ชัด
ทว่าเซี่ยวม่อเกอกำลังกระหน่าหมัดต่อยใส่พื้นลานประลองราวกับเสียสติ!
พฤติการณ์ที่สำหรับมันแล้วดูเหมือนจะโง่งมเกินเยียวยา บัดนี้กลับทำให้เสิ่นอวี้รู้สึกถึงอันตรายขึ้นมา
มันย่อมมิอาจนั่งนิ่งเฉย รอดูผู้อื่นทำลายเขตแดนของมันได้!
เสิ่นอวี้คล้ายว่าเพิ่งสะดุ้งตื่นขึ้นมาอย่างกะทันหัน ดวงตาทอประกายอำมหิตวูบ
มันตกลงใจใช้กระบวนท่าที่เก็บซ่อนเอาไว้!
Page 7 of 24
จั่วม่อรู้สึกสุขสำราญอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน ในใจมันยิ่งเมามายเท่าใดมันก็ยิ่งตื่นเต้นเร้าใจมากเท่านั้น ดวงเนตรแพนหางนกยูงคล้ายไม่อาจฟื้นสภาพได้ทันเวลาอีกแล้ว ยังไม่ทันจะกลับคืนเป็นเหมือนเดิม ก็ถูกทุบจนแหลกละเอียดอีกครั้ง หมัดของจั่วม่อเมื่อกลายเป็นยิ่งหนักหน่วงดุดัน พลังอันน่าสะพรึงกลัวก็กวาดซัดออกไป ก่อเกิดระลอกคลื่นสีรุ้งระลอกแล้วระลอกเล่า
แช่มชื่นยิ่งนัก!
จั่วม่อหัวร่ออย่างคลุ้มคลั่ง ดังกังวานไปในอากาศ ขณะที่มันยังคงกระหน่าหมัดต่อยลงไปไม่หยุดมือ!
หมัดยิ่งมายิ่งรวดเร็ว รวดเร็วเสียจนแทบจะช่วงชิงเอาลมหายใจของบรรดาผู้ชมไปด้วย
