งมือหนึ่งหิ้วเหยือกสุรา ซึ่งมีความสูงแทบจะเท่ากับเข่าของมันทีเดียว เมื่อพบพานคนรู้จัก มันจะยกเหยือกสุราแหงนหน้ากรอกปากอย่างดุดัน ไม่ใส่ใจหยดสุราที่ไหลชุ่มโชกอกเสื้อ ดูองอาจเหี้ยมหาญอย่างยากจะบ่งบอกบรรยาย
จั่วม่อพอเห็นเข้าก็หลงใหลได้ปลื้มทันที มันลอกเลียนท่วงท่าของหลันเทียนหลง ถือเหยือกสุราติดมือไปด้วยเช่นกัน ไม่ว่าผู้ใดเสนอหน้าคารวะสุรามัน มันล้วนไม่ปฏิเสธบอกปัด แหงนหน้ายกสุรากรอกปากอย่างเมามัน ปล่อยให้สุราอาบชุ่มไปทั่วร่าง ให้รู้สึกปลอดโปร่งโล่งสบายอย่างบอกไม่ถูก เบิกบานสำราญใจเป็นอย่างยิ่ง
วิธีดื่มสุราของหลันเทียนหลงเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวที่ไม่มีผู้ใดเสมอเหมือน ยากจะพบพานผู้ที่ร่าดื่มอย่างสะใจเช่นเดียวกับมัน ต้องรู้สึกคึกคักขึ้นอักโข รีบฉุดลากจั่วม่อเตร็ดเตร่ไปมา เพื่อหาคนมาคารวะสุราด้วย!
หลันหยงติดตามหลังคนทั้งสองด้วยสีหน้าเจื่อนขม บางครั้งยังต้องคอยขอโทษขอโพยผู้คนรอบ ๆ แทนปิศาจสุราทั้งสองด้วย
“ข้าบอกต่อเจ้า สุราของผู้เฒ่าซือ… …นับเป็นยอดสุราทั้งหมด” หลันเทียนหลงกล่าวเสียงอ้อแอ้ คล้ายลิ้นเริ่มแข็งทื่อ สองตาเลื่อนลอย มือหนึ่งโอบไหล่จั่วม่อ อีกมือหนึ่งถือเหยือกสุรา กล่าวด้วยเสียงที่ยากจะรับฟังได้ถนัด “เจ้าต้องดื่มให้มากกว่านี้ … …หากเจ้าดื่มมากขึ้นอึกหนึ่ง เช่นนั้นก็กำไรอีกส่วนหนึ่ง…อึ่ก…สุราที่ดี… …”Page 3 of 11
“พี่น้อง…เจ้า…กล่าวได้ดี!” จั่วม่อใบหน้าแดงก่า ยกนิ้วชี้ตั้งขึ้น ส่าย
