ยู่ร่วมฟ้าเดียวกันกับวัดเสวียนคง
พิจารณาดูอาคมหวงห้ามบนร่างกายของปิศาจเคราะห์ร้ายอย่างใกล้ชิด จั่วม่อสามารถมองเห็นหลายสิ่งหลายอย่าง ฝีมือวิชายันต์และแผนผังปิศาจของมันในยามนี้ลึกล้ายิ่ง โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากเรียนรู้ศาสตร์แห่งการปลุกแผนผังปิศาจ ความรู้ความเข้าใจของมันยิ่งลึกล้ากว่าเดิมมาก
“หรือบางทีข้าอาจลองช่วยเหลือมันดู?”
?”
วาจาพอกล่าวออกจากปาก จั่วม่อพลันสำนึกเสียใจขึ้นมาทันที เรื่องนี้กล่าวออกมาง่ายดาย แต่ยากที่จะทำสำเร็จได้ ยังไม่ต้องกล่าวถึงม๋อเป้ยจำนวนมหาศาลที่จะต้องใช้ ลำพังเวลาและแรงกายแรงใจอีกมากมายที่ต้องหมดเปลืองไปกับเรื่องนี้ ก็นับเป็นการค้าที่ขาดทุนย่อยยับโดยแท้
เมื่อเห็นความโกรธแค้นอย่างจริงใจของเหมียวจุน กระทั่งเถาซิงยังอดรนทนไม่ได้ สอดปากมาจากด้านข้างด้วยสุ้มเสียงขุ่นแค้น “กล่าวได้ดี!บรรพชนของพวกเราต้องถูกหยามย่ายีถึงเพียงนี้ มันช่าง… …มันช่าง… …”
เถาซิงโกรธจนพูดไม่ออก ชะงักไปชั่วครู่ จากนั้นกล่าวอย่างใจป้า “ต้าเหริน ท่านหากต้องการสิ่งใดให้บอกมา ข้าเถาซิง แม้ไม่มีความสามารถใหญ่โตอันใด แต่ไม่เคยขาดแคลนม๋อเป้ย! อีกไม่กี่วันคนที่ข้าสั่งการให้นำส่งตัวอ่อนปิศาจมาให้จะมาถึงนครมหาสันติ นอกเหนือจากส่วนที่จะชดใช้หนี้สินให้แก่ต้าเหริน ข้าจะขายส่วนที่เหลือทั้งหมด! ต้าเหรินกรุณาเถอะ ไม่ว่าจะอย่างไรก็ต้องช่วยชีวิตคนผู้นี้ให้ได้! ไม่ว่าต้องจ่ายค่าตอบแทนเท่าใด ผู้น้อยก็ยินดี!”
