้องถูกฆ่าตายไปคนหนึ่ง นี่ยังคงเป็นความจริงที่ไม่อาจปฏิเสธได้” กงเหยี่ยเสี่ยวหรงกล่าวเน้นเสียงช้า ๆ
“ในเรื่องนี้ผู้น้องต้องขออภัยอย่างสุดซึ้ง ทางเรายินดีจ่ายค่าชดเชยอย่างเต็มที่ เชิญพี่กงเหยี่ยว่าราคามาเถอะ” กงซุนชากล่าวด้วยสีหน้าไร้เดียงสา
เหล่าไพร่พลของกงเหยี่ยเสี่ยวหรงเดือดดาลจนแทบกระอัก ถลึงตาแดงฉานมองดูมันราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ
“ไม่จำเป็นต้องจ่ายค่าชดเชย ดาบกระบี่ไร้นัยน์ตา ซิวเจ่อที่มายังสนามรบต้องทำใจรับรู้ว่าพวกมันสามารถตกตายได้ทุกเมื่อ เราผู้พี่มีความภาคภูมิใจมานานปี วันนี้ได้เห็นพี่กงซุน อดคันไม้คันมือขึ้นมาไม่ได้ พี่กงซุนโปรดชี้แนะเหล่าพี่น้องของข้าสักครา” กล่าวจบคำ ก็ไม่รอให้แม่นางน้อยได้เอ่ยปาก มันหันไปทางหนึ่ง ร้องสั่งว่า “ไฉลี่ นำพี่น้องห้าสิบคนไปขอคำชี้แนะจากกงซุนต้าเหริน”
“ขอรับ!” บุรุษหน้าดำมะเมื่อมก้าวออกมาจากแถวทัพ ประสานมือรับคำสั่ง
กงซุนชาก็ไม่สะทกสะท้าน ยังคงแย้มยิ้มดุจเดิม “พี่กงเหยี่ยในเมื่อมีอารมณ์สนุกสนาน เราผู้น้องย่อมต้องน้อมสนอง เอ้อเต๋อ นำหน่วยของเจ้าไปเป็นเพื่อนเล่นแก่สหายจากเทียนหวนสักครา”
เอ้อเต๋อมีสีหน้าลิงโลดเร้าใจ พุ่งนำออกมา กล่าวอย่างจริงจัง “ข้าจะไม่ทำให้ต้าเหรินผิดหวัง!”
“ไม่ต้องยึดถือเป็นจริงเป็นจังถึงเพียงนั้น” แม่นางน้อยยิ้มให้กำลังใจ
แต่เอ้อเต๋อสีหน้ามุ่งมั่นแน่วแน่ ในเวลาสำคัญเช่นนี้ มันได้รับความไว้วางใจจากต้าเหรินให้ออกศึก จิตเจตนาที
