ผมม่วงเบิกตามองท้องฟ้าอย่างตื่นตะลึง เห็นหมู่ดาวมากมายเหลือคนานับหมุนคว้างอย่างแช่มช้า แสงดาวบาง ๆ ผนึกรวมรั้งเป็นลำแสงเจิดจ้าสายนั้น ภาพเหตุการณ์อันน่าตื่นตาตื่นใจนี้ บันดาลให้มันแทบไม่อาจสงบใจเอาไว้ได้
ถ้อยคำอันแปลกประหลาดและห่างไกลพลันผุดขึ้นในจิตใจมัน …หมู่ดาวประทานพร!
ในส่วนลึกของป่าศิลา ชีเตียวอวี่นั่งสงบนิ่งอยู่เบื้องหน้าหลักศิลาราวกับหลวงจีนชรากำลังเข้าฌาน มันนั่งอยู่ในท่วงท่าเช่นนี้มานานกว่าหกชั่วยามเต็ม ความเฉื่อยชาบนใบหน้าเลือนหายไปตั้งแต่แรก แทนที่ด้วยสีหน้าจรดจดจ่อ ไม่เหลือเค้าทระนงถือดีของอัจฉริยบุรุษที่ไม่อาจแตะต้องได้ ชีเตียวอวี่ในยามนี้ไม่ต่างจากบุรุษหนุ่มเผ่าปิศาจทั่วไป ความไม่แยแสลดน้อยลง เพิ่มความสุภาพอ่อนโยนประการหนึ่ง
ทันใดนั้นมันเงยหน้าขึ้น ใบหน้าซึ่งแทบไม่เคยบ่งบอกอารมณ์ถึงกับเปลี่ยนสีไปเล็กน้อย
เห็นลำแสงสายหนึ่งสาดส่องจากทะเลดาวอันไพศาล ตกลงไปยังที่ใดที่หนึ่งในป่าศิลาใกล้ ๆ
“หมู่ดาวประทานพร… …”
มันดวงตาทอประกายวาบ ดีดกายเบา ๆ เหินขึ้นสู่ยอดหลักศิลา กวาดตามองไปยังทิศทางที่แสงดาวตกลงไป
เป็นมันนั่นเอง!
ชีเตียวอวี่ในดวงตาทอแววประหลาดใจวูบ มันมีความประทับใจกับจั่วม่ออยู่เล็กน้อย นั่นเป็นคนแรกที่ฟื้นตื่นจากสำเนียงสะกดวิญญาณในยามที่มันผ่านเข้ามาในเมือง เป็นบุรุษหนุ่มผู้นี้เอง!
เพ่งมองอยู่เนิ่นนาน มันนิ่งเงียบงัน ไม่ปริปากแม้สักครึ่งคำ
หมู่ดาวประทานพร… …
เมื่อจั่วม
