อเมื่อเห็นดวงตาของหลัวหลี พลันพบว่าผิดท่า มันไม่มีเวลาลังเลใจอีกแล้ว
“ศิษย์พี่ใช่ปรารถนาความตายหรือไม่?” จั่วม่อถามอย่างกะทันหัน
หลัวหลีประหลาดใจไม่น้อย แต่ก็พยักหน้ารับ กล่าวอย่างตรงไปตรงมาว่า “ตอนนี้ข้าไม่เหลือสิ่งใดอีกแล้ว เส้นชีพจรปราณทั้งร่างเสียหายหมดสิ้น ตันเถียนถูกทำลาย ต่อให้มีเทพโอสถก็ไม่อาจเยียวยารักษาข้าได้ ครั้งนี้สามารถได้พบศิษย์น้องอีกคราก็นับว่าสวรรค์เมตตาข้ามากแล้ว ข้าไม่เหลือสิ่งใดให้ห่วงหาอาวรณ์อยู่ในโลกนี้อีก อาศัยร่างพิการของข้า รังแต่จะคอยถ่วงรั้งศิษย์น้องเจ้าเท่านั้น ข้ายังรู้สึกว่าชีวิตช่างเหน็ดเหนื่อยและปวดร้าว ความตายมิเพียงไม่ใช่เป็นความทุกข์ทรมาน แต่ยังจะเป็นสิ่งที่ช่วยปลดเปลื้องข้าต่างหาก”
จั่วม่อจ้องมองดวงตาหลัวหลีอยู่ตลอดเวลา เห็นตั้งแต่ต้นจนจบ หลัวหลีหน้าไม่เปลี่ยนสีแม้แต่น้อย ทราบว่าอีกฝ่ายตัดสินใจเด็ดขาดแล้ว
“ศิษย์พี่ ท่านไม่คิดแก้แค้นคุนหลุน??” จั่วม่อถามเสียงดุดัน
“ศิษย์น้อง อย่าได้… …” หลัวหลีฝืนยิ้มขมขื่น
“ข้าในที่นี้มีเวทวิชาแขนงหนึ่ง สุ่มเสี่ยงอันตรายยิ่ง แต่อาจบางทีเป็นความหวังเดียวของท่าน” ในยามนี้จั่วม่อได้แต่ฝากความหวังสุดท้ายไว้ที่ยอดวิชาซึ่งไม่สมบูรณ์แล้ว มันล้วงม้วนหยกเปล่าออกมาจารึกเคล็ด‘กุญแจเป็นตาย’ ยื่นส่งให้แก่หลัวหลี
หลัวหลีเข้าใจว่าจั่วม่อเพียงพยายามเกลี้ยกล่อมมัน แต่ก็ไม่อยากปฏิเสธกุศลเจตนาของศิษย์น้องผู้ประหนึ่งญาติสนิทผู้นี้
