คนรู้สึกเจียมเนื้อเจียมตัวในความเล็กกระจ้อยร่อยของตนเอง จั่วม่อแหงนมองจนคอตั้งบ่า ยังไม่อาจมองเห็นได้ว่ากำแพงสูงปานใด
เหล่าโลมาดำพาคณะของจั่วม่อไปยังบันไดหิน บันไดหินเหล่านี้ทอดยาวขึ้นไปถึงประตูเมืองโดยตรง
จั่วม่อแบกอากุ่ยขึ้นหลัง พลิ้วร่างขึ้นไปตามขั้นบันไดหิน โลมาดำเปล่งเสียงร้องเริงร่าครั้งหนึ่ง ก่อนจะดำหายลงไปในทะเลไร้ธุลี คนทั้งคณะติดตามจั่วม่อไปอย่างกระชั้นชิด บางครั้งบางครายังพากันทอดถอนชมเชยรวมทั้งถังเฟยด้วย นางเองก็เพิ่งเคยมายังเมืองมหาสันติเป็นครั้งแรก
ก้าวพ้นขึ้นไปจากบันไดหิน เห็นลานกว้างแผ่โล่งอยู่เบื้องหน้า ลานกว้างแห่งนี้มีรัศมีหลายพันจั้ง ราบเรียบสม่าเสมอราวกับตัดออกมาจากหินก้อนเดียว บนพื้นสลักไว้ด้วยแผนผังปิศาจอันซับซ้อนและวิจิตรบรรจงราวกับผืนพรมเลิศหรูแผ่กว้างทอดยาวไปในระยะไกล ความยิ่งใหญ่อลังการเช่นนี้บันดาลให้ผู้คนอัศจรรย์ใจสุดระงับ แม้แต่จั่วม่อยังพูดไม่ออกมองดูแผนผังปิศาจอันงามวิจิตรที่ถูกสลักไว้ ทุกผู้คนแทบไม่กล้าเหยียบย่าลงบนพื้น
โอ่อ่าหรูหรา! โอ่อ่าหรูหรากระไรปานนี้!
รอจนเดินผ่านเข้าไปในประตูเมือง พวกมันรู้สึกราวกับเดินเข้าไปในอีกโลกหนึ่งที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง คลื่นเสียงเอะอะอึกทึกของเมืองใหญ่ซัดเข้าปะทะใบหน้าอย่างถนัดถนี่
ทุกผู้คนค่อยคลายใจลง ภายใต้ความประณีตงดงามจนแทบหายใจหายคอไม่ออกของประตูเมือง จู่ ๆ พลันปรากฏภาพอันคุ้นเคยขึ้นเบื้องหน้า ช่วยฉุดดึงพวก
