เกรียม ตวาดว่า “กระทั่งกองทัพมีชื่อยังไม่กล้ามารังควานหาเรื่องที่อาณาจักรของเรา! นี่กระไรเพียงแค่ร้อยกว่าคนเท่านั้น ช่างเหิมเกริมนัก! พวกมันที่แท้คิดว่าพวกมันเป็นตัวอะไร!”
สมุนผู้นั้นหุบปากเงียบอย่างรู้ความ ไม่ได้โต้แย้งหรือกล่าวคล้อยตามมันทราบกระจ่างถึงอารมณ์ดุเดือดวู่วามปานเปลวเพลิงของผู้เป็นหัวหน้าท่านหัวหน้าชิงชังรังเกียจเรื่องการเสียหน้ามากที่สุด หากมันไม่หุบปากเงียบ อาจบางทีเผลอกล่าววาจาผิดหูไปบ้าง เกรงว่าไม่อาจรักษาศีรษะเอาไว้ได้
“ไป! ส่งข่าวไปยังกองกำลังอื่น ๆ กองโจรใดสามารถบดขยี้ตัวบัดซบเหล่านี้จนสิ้นซาก ข้าจะยกที่ว่างให้แก่มันหนึ่งที่!” ปิศาจสุนัขป่าตาเดียวหรี่ตาอย่างเหี้ยมเกรียม สั่งการเสียงลึก
ลูกสมุนผู้นั้นพอฟัง ชักรู้สึกเห็นอกเห็นใจกลุ่มคนที่บุกรุกเข้ามาในอาณาจักรขุนเขาอริยะอยู่บ้าง พวกมันจบสิ้นแล้ว! หัวหน้าเมื่อโยนรางวัลล่อใจนี้ออกไป คนร้อยกว่าคนเหล่านี้ เกรงว่ากระทั่งเศษกระดูกก็ไม่มีเหลือ
ปิศาจสุนัขป่าตาเดียวเป็นผู้เข้มแข็งที่สุดในอาณาจักรขุนเขาอริยะต่อให้มิใช่เจี้ยจู่ก็ไม่ต่างอันใดจากเจี้ยจู่ มีเพียงมันที่กล้าบุกโจมตีเมืองแกร่งทุกสารทิศ ทุกครั้งที่มันยกกำลังเข้าปล้นเมือง จะกลับมาพร้อมทรัพย์สมบัติก้อนโตที่หลายฝ่ายพากันอิจฉาตาร้อนเป็นที่สุด กฏเกณฑ์ของปิศาจสุนัขป่าตาเดียวก็คือกองโจรใดมีความดีความชอบมากที่สุด จะได้รับอนุญาตให้เข้าร่วมปล้นชิงกับมัน นี่เป็นการค้าที่ได้กำ
