งเหมือนรังนกอย่างน่าสังเวช ทว่านางไม่ได้ใส่ใจไยดี เพียงจ้องมองจั่วม่อเท่านั้น
ดวงตาหม่นมัวไร้ประกายของนางคล้ายปกคลุมด้วยม่านหมอกเบาบางชั้นหนึ่ง
ข่าจั๋วปากอ้าตาค้าง ชั่วพริบตานั้น แรงกดดันอันกร้าวแกร่งที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างของจั่วม่อแทบจะโถมทับมันให้หมอบจมอยู่กับพื้น
นี่มัน… …นี่มัน…ฟ้าดินใช่เปลี่ยนพลิกเร็วเกินไปหรือไม่… …
ไม่มีสิ่งใดที่จะให้ความเชื่อมั่นแก่ผู้คนมากไปกว่าพลังอำนาจของตนอีกแล้ว หลังจากฟื้นฟูพลังฝีมือส่วนใหญ่ จั่วม่อก็สงบเยือกเย็นลงกว่าเดิมมาก มันยังไม่ทำการดูดรั้งพลังเทพสืบต่อ เนื่องเพราะพลังเทพที่มันกลืนกินเข้ามาก่อนหน้านี้ยังดูดซับไม่เสร็จสิ้น เกรงว่ายังต้องใช้เวลาอีกสองสามวันกว่าที่กระบวนการทั้งหมดจะเสร็จสมบูรณ์
มันตกลงใจไปเยี่ยมเยือนดรุณีน้อยผู้เป็นธิดาสุดสวาทขาดใจของเขิงอี้สักครา
เมื่อนึกถึงเขิงอี้ ใบหน้าสงบราบเรียบของจั่วม่อพลันเป็นประกายด้วยจิตวิญญาณการต่อสู้ มันจะมอบของขวัญสุดระทึกให้เจี้ยจู่ผู้นี้ได้ประหลาดใจสักรอบ!
ปิศาจด่านเจียงอย่างนั้นรึ แล้วจะเป็นไร!
เกอหากลัวไม่!
