ยเข้าไปในแผนผังปิศาจ เหตุเปลี่ยนแปลงก็อุบัติขึ้น!
ขบวนของซู่หลงเผชิญปัญหายุ่งยาก
ปิศาจหลายกลุ่มกำลังจดจ้องพวกมันตาเป็นมัน จิตเจตนาประสงค์ร้ายย่อมเป็นที่เห็นได้ ปิศาจที่เป็นผู้นำร้องตวาดอย่างโอหังลำพองว่า “ฟังเหยียให้ดี วางทรัพย์สินและม๋อเป้ยครึ่งหนึ่งไว้ที่นี่ แล้วเหยียจะไว้ชีวิตพวกเจ้า แต่หากพวกเจ้าไม่ไว้หน้าเหยีย เหยียก็จะไม่เกรงอกเกรงใจแล้ว”
ซู่หลงมองไปยังเพื่อนร่วมคณะที่มีประสบการณ์มากกว่าผู้ใด เยี่ยหลิงก่อนการเดินทางครั้งนี้ ในคณะนอกจากเยี่ยหลิงแล้ว ไม่เคยมีผู้ใดเคยมาเยือนภพปิศาจมาก่อน
เยี่ยหลิงสีหน้าไม่สู้ดี ลดเสียงเบาแทบเป็นกระซิบ “พวกมันเป็นโจรในละแวกนี้สมควรไม่มีขุมกำลังที่ครองอำนาจ เป็นเหตุให้พวกโจรเข้ายึดพื้นที่โดยง่าย”
“โจร?”?”
เยี่ยหลิงสีหน้ากระอักกระอ่วน “มีมากทีเดียว” จากนั้นอารมณ์พลุ่งพล่านขึ้นมาทันที กล่าวอย่างเร่าร้อน “ดังนั้นพวกเราจึงต้องการเจ้าเหนือหัวของเรา มีเพียงเหนือหัวของเราเท่านั้นจึงสามารถนำสันติสุขมาสู่ใต้หล้าอีกครั้ง!”
ซู่หลงพอฟังให้สบใจนัก ตบบ่าเยี่ยหลิงอย่างหนักแน่น “พูดได้ดี!”
อย่างฉับพลันทันใด ซู่หลงเรียกศาสตรามารประจำตัวออกมา กล่าวอย่างเคร่งขรึม “แสงสว่างของต้าเหรินสาดส่องมาไม่ถึงสถานที่นี้ เช่นนั้นเราจะเบิกทางให้แก่ต้าเหรินเอง!”
ในคณะที่มาด้วยกันนี้ ส่วนใหญ่ล้วนเป็นชนชั้นสุดยอดในบรรดายอดฝีมือค่ายเว่ย ที่ผ่านมาพวกมันเพียงจงรักภักดีต่อจั่วม่ออย่างสุ
