ผู้ที่อยู่ใกล้กับคังเต๋อมากที่สุดคือเหวยเสิ้ง
เหวยเสิ้งเลิกคิ้วดกหนา กระบี่ตรงเรียวยาวปรากฏขึ้นในมือ กรีดเป็นเส้นโค้งอันพิสดาร ฟันขวางออกไปอย่างหนักแน่นมั่นคง
คลื่นสีดำจาง ๆ สาดวาบเป็นวงกว้าง
ลำแสงสีฟ้าเมื่อกระทบถูกคลื่นสีดำก็สลายวับไปโดยไม่มีร่องรอย
จงหยูดวงตายังคงหลุบต่า ครึ่งหลับครึ่งลืม สีหน้าสงบราบเรียบ แต่ชั่วพริบตาที่การโจมตีในแม่น้าเริ่มมุ่งเป้ามายังพวกมัน มือขวาของมันก็ผนึกเป็นท่ามุทราตั้งแต่เมื่อใดไม่ทราบ
ตง!
เบื้องหลังมันพลันปรากฏเงาร่างปานขุนเขาของโพธิสัตว์มังกรคชสารเงาจำแลงพระโพธิสัตว์ชูมือข้างหนึ่งขึ้นสูง ราวกับกำลังค้ายันบางสิ่งบางอย่างที่มองไม่เห็น ชั่วพริบตานี้เอง กลิ่นอายแห่งเซนอันสูงสง่า ยึดถือพระโพธิสัตว์มังกรคชสารเป็นจุดศูนย์กลาง กวาดวาบออกไปในบัดดล!จั่วม่อ อากุ่ยและคนอื่น ๆ ถูกห้อมล้อมเอาไว้ภายใน
ลำแสงสีฟ้าพอกระทบถูกระลอกคลื่นที่มองไม่เห็นเหล่านี้ พลันแตกระเบิดกลางอากาศ สุกสว่างพร่างพราวราวดอกไม้ไฟ
ตั้งแต่ต้นจนจบ จั่วม่อไม่จำเป็นต้องขยับแม้แต่ปลายนิ้ว
มันเพ่งมองแม่น้าเมฆที่พลุ่งพล่านปั่นป่วน สีหน้าคล้ายกำลังขบคิดเรื่องราวบางประการ
ต่างจากคณะของจั่วม่อที่ไม่ได้สะทกสะท้านอันใด บรรดาซิวเจ่ออีกมากมายพากันบาดเจ็บล้มตายนับไม่ถ้วน ลำแสงสีฟ้าเหล่านี้เป็นอาวุธคร่าชีวิตของสัตว์ร้ายลมหายใจน้าแข็ง ดุดันอำมหิตยิ่ง ชุดเกราะปราณทั่วไปไม่อาจต้านรับได้
ซิวเจ่อเคราะห์ร้ายเหล่าน
