จั่วม่อกับพวกไม่ได้สนใจพี่น้องตระกูลเหอแม้แต่น้อย กระทั่งคังเต๋อยังไม่เก็บเอามาใส่ใจ ที่อยู่ข้าง ๆ มันคือราชันที่แท้จริงแห่งอาณาจักรทะเลเมฆ คนเช่นพี่น้องตระกูลเหอย่อมไม่ควรค่าแก่การเอ่ยถึง
ขณะที่พวกมันมุ่งหน้าลงไปในทะเลเมฆ แสงสว่างก็ค่อย ๆ มืดหม่นลงชั้นทะเลเมฆที่หนาทึบปิดกั้นแสงอาทิตย์ส่วนมากเอาไว้ แต่ด้านล่างกลับไม่ได้มืดมิดเหมือนที่จั่วม่อคิด เนื่องเพราะมีสาหร่ายเมฆมากมายล่องลอยอยู่ในชั้นทะเลเมฆ แต่ละต้นแต่ละกอ ปลดปล่อยแสงจาง ๆ ซึ่งส่องสว่างไปทั่วโลกใต้ทะเลเมฆ
คังเต๋อสังเกตเห็นจั่วม่อกับพวกเพ่งมองบรรดาสาหร่ายเมฆอย่างสนอกสนใจ จึงรีบอธิบายว่า “สถานที่แห่งนี้เป็นแหล่งผลิตสาหร่ายเมฆที่ใหญ่โตแห่งหนึ่ง สาหร่ายเมฆของที่นี่คุณภาพดีมาก บางครั้งจะมีพ่อค้าจากภายนอกเข้ามาเก็บรวบรวม แต่สำหรับคนท้องถิ่นของเหล่านี้ไม่ค่อยมีคุณค่านัก”
“สาหร่ายเมฆใช้ทำอะไร?” จั่วม่อถามอย่างอยากรู้อยากเห็น
นี่เป็นครั้งแรกที่มันพบเห็นสาหร่ายเมฆ สาหร่ายเมฆเหล่านี้รูปร่างคล้ายคลึงกับสาหร่ายทะเล ใบเรียวยาวเหมือนใบดาบ หนาเท่านิ้วก้อยขาวสะอาดสะอ้านตลอดทั้งต้น เปล่งแสงจาง ๆ อยู่ตลอดเวลา สาหร่ายแต่ละกอมีขนาดประมาณตะกร้าไม้ไผ่ บางครั้งเห็นแผ่กว้างเป็นแผ่นผืนกินบริเวณหลายจั้ง
“พวกมันสามารถใช้หลอมกลั่นโอสถปราณธาตุน้า แต่ก็แค่โอสถปราณระดับหนึ่งเท่านั้น” คังเต๋อตอบ “ผู้ที่พลังฝีมือไม่เข้มแข็งจะไม่กล้าลงมาที่นี่ ส่วนผู้ที่แข็งแ
