ามคังเต๋อเรื่องนี้ดู
คังเต๋อเกาศีรษะแกรก ๆ “ต้าเหริน บริวารไม่เคยขบคิดเรื่องนี้มาก่อนเลย ผู้น้อยเดินทางผ่านไปมานับสิบ ๆ ปีแล้ว แม้ว่าหมอกเมฆจะแปรเปลี่ยนไปทุก ๆ ปี แต่เส้นทางน้อยเหล่านี้กลับไม่ค่อยเปลี่ยนแปลงมากนัก”
“เช่นนั้นที่นี่มีอันตรายหรือไม่?”
จั่วม่อกับเหวยเสิ้งดวงตาสาดประกายเย็นเยียบ ชะงักการเคลื่อนไหวในบัดดล ท่วงท่าเตรียมพร้อมรับเหตุเปลี่ยนแปลง
คังเต๋อสับสนงุนงงยิ่ง
“มีบางอย่างกำลังเข้ามาใกล้” จงหยูกล่าวเสียงเบาต่า
จิตแห่งเซนของจงหยูลึกล้าสุดหยั่ง สัมผัสที่หกของมันเฉียบไวกว่าทุกคน เว้นเสียแต่ว่าจั่วม่อจะแผ่พลังจิตสำนึกของมันออกไปอย่างเต็มที่ มิเช่นนั้นทางด้านนี้ยังไม่ใช่คู่มือของจงหยู อย่างไรก็ตาม จั่วม่อกับเหวยเสิ้ง
?”
?”
“ที่สำคัญอันใด?” จั่วม่อถามเสียงลึก
“มุสิกเมฆาแทบไม่เคยเป็นฝ่ายโจมตีซิวเจ่อก่อน” คังเต๋อสีหน้าไม่สู้ดี“มุสิกเมฆาปกตินิสัยอ่อนโยนมาก และด้วยลักษณะท่าทีเช่นนั้นเองที่ทำให้พวกมันเหมาะที่จะเป็นสัตว์เลี้ยง สตรีซิวเจ่อส่วนมากชมชอบพวกมันยิ่ง นี่
เห็นท่าทีเด็ดเดี่ยวแน่วแน่ของจั่วม่อ คังเต๋อก็ได้แต่จนปัญญา ผู้ใดใช้ให้ต้าเหรินเป็นเหล่าป่านของมันเล่า
“อาจารย์อา คล้ายมีบางอย่างไม่ถูกต้อง” หมิงจิ้งสีหน้าไม่สู้ดี พวกมันก็พบพานการโจมตีหลายระลอก มันบังเกิดความรู้สึกสั่นไหวอย่างเลือนราง ในอดีตหมิงจิ้งเคยมายังทะเลเมฆเพื่อล่าสัตว์ปราณ มิใช่ไม่รู้จักคุ้นเคยกับสถานที่แห่งนี้
