แค้นมาก่อน แต่ในหัวใจมันมีเพียงกระบี่ ความทุกข์ยากของชีวิตไม่เคยทิ้งร่องรอยใด ๆ ไว้ เป็นธรรมดาที่ไม่รู้สึกรู้สาอะไร ส่วนจั่วม่ออดไม่ได้ ต้องหวนคิดย้อนกลับไปยังวันเวลาบนภูเขาสุญตา เมื่อครั้งที่มันยังต้องต่อสู้ดิ้นรนอยู่ทุกวี่วันเพียงเพื่อจิงสือไม่กี่ชิ้น ดังนั้นบังเกิดความรู้สึกเห็นอกเห็นใจขึ้นมาทันที
เห็นคังเต๋อสีหน้าหม่นหมองอยู่บ้าง จั่วม่อรีบหันเหหัวเรื่อง “ผู้ที่ไม่เคยลงมาต้องคิดไม่ถึงแน่ ว่าทิวทัศน์ด้านล่างนี้งดงามยิ่ง!”
เห็นเมฆหมอกบางเบาลอยเลื่อนเหมือนม่านไหม สาหร่ายเมฆที่ล่องลอยอยู่ในทะเลเมฆโบกไกวช้า ๆ ไปตามกระแสเมฆ
“ฮ่าฮ่า ต้าเหรินรู้จักเสพสุขนัก แต่ทิวทัศน์ข้างหน้าจะยิ่งงดงามตระการตากว่านี้อีก!” คังเต๋อหัวร่ออย่างผ่าเผย
คังเต๋อพอกล่าวเช่นนี้ ทิวทัศน์ด้านล่างก็ปรากฏขึ้นในครรลองสายตาราวกับจะช่วยยืนยัน ถึงกับหมดจดงดงามยิ่งกว่าด้านบนจริง ๆ
หลังจากเดินทางไปอีกสองชั่วยามเต็ม ในสายตาของพวกมันจู่ ๆ ก็แผ่กว้างสุดลูกหูลูกตา พวกมันทะลุผ่านชั้นทะเลเมฆหนาทึบลงมาแล้ว!
ทะเลเมฆหนาค่อย ๆ กระเพื่อมอยู่เหนือศีรษะของพวกมัน กลุ่มสาหร่ายเมฆมากมายห้อยระย้าลงมาจากทะเลเมฆ สาหร่ายเมฆเหล่านี้ใหญ่โตยิ่ง แต่ละกอกินอาณาบริเวณหลายหมู่ ใบคล้ายดาบที่ห้อยลงมายืดยาวหลายสิบจั้ง มองจากที่ห่างไกล ทะเลเมฆเป็นเพดานโค้งอันกว้างใหญ่ไพศาล สาหร่ายเมฆแน่นขนัด แขวนห้อยยืดยาวเหมือนสายน้าตกแห่งแสงสว่าง ก่อเกิดเป็นภาพทิวท
