ภพซิวเจ่อได้ ต้าเหรินจำเป็นต้องมีซิวเจ่อ! ซึ่งความจริงท่านสมควรชื่นชมความยอดเยี่ยมของต้าเหรินจึงจะถูก ในฐานะปิศาจกลับมีกองทัพซิวเจ่อที่ร้ายกาจยินยอมรับใช้! นี่ไม่เรียกประเสริฐเลิศล้าจะเรียกอะไร?”
สือตงฝืนยิ้มขมขื่น มันในที่สุดถูกเกลี้ยกล่อมคล้อยตาม
มันทรุดนั่งลงอย่างสลดหดหู่
เยี่ยหลิงมองดูสือตงอย่างเข้าอกเข้าใจ กล่าวปลอบประโลมว่า “ข้าทราบว่าสือตงต้าเหรินท่านรู้สึกอย่างไร สำหรับท่านการยอมสวามิภักดิ์ยากจะยอมรับได้ แต่หากท่านมองจากอีกมุมหนึ่ง สือตงต้าเหริน นี่มิใช่โอกาสทองของพวกเราหรอกรึ?”
มันเพ่งมองสือตงอย่างเคร่งเครียด กล่าวเน้นเสียงทีละคำ “สือตงต้าเหริน กี่ปีมาแล้วที่อาณาจักรป่าเถื่อนน้อยเราไม่ได้ให้กำเนิดราชัน?”
สือตงสะท้านขึ้นทั้งร่าง เงยหน้าเขม้นมองเยี่ยหลิง ดวงตาคมกล้าดุจคมมีด “เจ้าคิดว่ามันสามารถเป็นราชัน?”
“อาจเป็นได้หรืออาจไม่ได้” เยี่ยหลิงสุ้มเสียงสงบราบเรียบ “แต่เท่าที่ข้าเคยพบเห็นมาชั่วชีวิตของข้า ต้าเหรินเป็นปิศาจที่มีคุณสมบัติยิ่งใหญ่ที่สุดที่จะกลายเป็นราชัน!”
“เจ้ายินยอมเดิมพันด้วยทุกสิ่งทุกอย่างเทียวหรือ?” สือตงถาม สุ้มเสียงเต็มไปด้วยอาการเหยียดหยามเย้ยหยัน
เยี่ยหลิงไม่สะทกสะท้าน ยังคงแย้มยิ้มดุจเดิม “แล้วเรามีอะไรอีกบ้างเล่า??”
