้วยชั้นหมอกสีเทา พวกมันไม่จำเป็นต้องควบคุมทิศทางโจมตีหรือเล็งเป้า เพียงแค่ต้องปลดปล่อยทุกการโจมตีออกไปให้เร็วที่สุดและมากครั้งที่สุดเท่านั้น
ตูม!
ในที่สุดดาบหมอกจันทร์เสี้ยวเล่มหนึ่งก็กระแทกใส่พลังฝ่ามืออย่างหนักหน่วง จากนั้นเส้นหนวดหมอกเทาและดาบหมอกจันทร์เสี้ยวอีกหลายชุดระดมซัดอย่างพร้อมเพรียง
แรงปะทะกวาดวาบออกทุกทิศทาง ดุจพายุหมุนอันกราดเกรี้ยว!
ฝ่ามือประทับสุริยันสุดท้ายไม่อาจทนทานได้อีกต่อไป แตกระเบิดดังสนั่นลั่นโลก!
พลังงานทั้งมวลในระยะสิบลี้ พลุ่งพล่านปั่นป่วนไปตามการระเบิดขนาดมหึมา!
ท่ามกลางม่านหมอกสีเทา เป็นเสียงหอบหายใจหนัก ๆ บรรดาทหารปิศาจล้วนมีสีหน้าแตกตื่นตะลึงลานโดยไม่มีข้อยกเว้น
นี่เพิ่งเป็นแค่การโจมตีรอบแรกของศัตรูเท่านั้น!
จั่วม่อขมวดคิ้วนิ่วหน้า แบบฉบับการทำศึกของฝ่ายตรงข้ามแปลกประหลาดยิ่ง นี่คือสิ่งที่เรียกว่าหัตถ์บัลลังก์หมอกหรือ แต่ไฉนมันไม่รู้สึกว่าร้ายกาจเช่นที่ผูเยาแสดงออก? จะอย่างไรมันก็ไม่ได้โอหังถือดีจนเข้าใจว่าสามารถสยบศัตรูได้ด้วยฝ่ามือเดียวอยู่แล้ว
มันรู้สึกในร่างเต็มไปด้วยพลังอย่างเปี่ยมล้น พลังที่ใช้ได้อย่างไม่มีที่สิ้นสุด อัดแน่นไปด้วยความปรารถนาที่จะต่อสู้
เข้ามาเถอะ เจ้าหนู!
มันตะโกนก้องในใจ
“ที่แท้มันไม่ได้ฝึกปรือสังขารปิศาจมารหมอก ไม่น่าแปลกใจเลยที่อ่อนด้อยถึงเพียงนี้” ผูเยาผิดหวังเป็นที่สุด มันสู้อุตส่าห์คาดหวังว่าผู้อื่นจะทำให้เว่ยมือไม้ปั่นป่ว
