ท้านฟ้านี้ได้
เซินอู๋ไฮ่สีหน้าหนักอึ้งเคร่งขรึม ยกมือขวาขึ้นอย่างแช่มช้า แล้วกระแทกฝ่ามือเข้าปะทะตรง ๆ โดยไม่มีเล่ห์กลอุบายใด!
บังเกิดภาพฝ่ามือโปร่งใสขนาดมหึมาพวยพุ่งออกจากฝ่ามือของมันตบฟาดใส่ฝูงแมลงดำทะมึนอย่างหักโหม
เพียะเพียะเพียะ!
ภายใต้ฝ่ามือโปร่งใส แมลงดำแตกระเบิดเป็นฝุ่นควัน สลายหายไปในชั่วพริบตา
จู๋จ้างเหล่าเหรินแค่นเสียงอย่างเย็นชา ใบไผ่ดำปลิดปลิวลงมามากกว่าเดิม จำนวนแมลงดำเพิ่มพูนขึ้นอย่างรวดเร็ว ผนึกรวมกันเป็นกระแสน้าหลาก ตรงเข้าห้อมล้อมเซินอู๋ไฮ่อย่างแน่นหนา
ภายใต้การโหมจู่โจมอย่างไม่กลัวเกรงของฝูงแมลงดำ รอยประทับฝ่ามือมหึมาไม่อาจยืนหยัดได้นาน ภายในชั่วพริบตาเดียว ฝูงแมลงดำปกคลุมรอยประทับฝ่ามือข้างนั้นจนมืดมิด ดูน่าสะพรึงกลัวยิ่ง เสียงกัดเคี้ยวและกลืนกินของฝูงแมลง บันดาลให้ทุกผู้คนหนังศีรษะชาซ่าน รู้สึกอกสั่นขวัญแขวนขึ้นมา
หากนี่เป็นผู้คน เกรงว่ากระทั่งกระดูกก็ไม่หลงเหลือ!
ยังมีแมลงดำที่แตกระเบิดและสูญสลายไปไม่ขาดสาย แต่แมลงดำเหล่านี้ไม่รู้จักความกลัว ยังคงรุมทึ้งฝ่ามือมหึมาอย่างคลุ้มคลั่ง
ฝ่ามือมหึมาเริ่มหดเล็กลงเรื่อย ๆ ด้วยระดับความเร็วที่มองเห็นได้ชัดตา
พริบตาดุจประกายไฟ ฝ่ามือมหึมาซึ่งใหญ่โตหลายจั้ง ถูกกัดกินจนหลงเหลือเพียงขนาดเท่ากำมือมนุษย์
จู๋จ้างเหล่าเหรินดวงตาทอประกายลำพองใจวูบ ไผ่ทะเลศพนี้มันได้รับมาโดยบังเอิญ นับตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา มันก็แทบทุ่มเททุกสิ่งท
