าพน่าอเนจอนาถยิ่ง ร่างทองตรงหน้ามันกระบี่บินยากระคายผิว มันสู้อุตส่าห์พยายามแทบล้มประดาตาย กว่าจะทิ้งรอยแผลไว้บนร่างอีกฝ่ายได้ แต่ภายในชั่วพริบตาเดียว อีกฝ่ายก็ทุเลาหายดีดังเดิม
“ระมัดระวังเอาไว้ คนผู้นี้มาจากเผ่าพสุธาสีเงิน!” บุรุษกลางคนร้องเตือนจากทางเบื้องหลัง สีหน้าร้อนรนกระวนกระวาย
ทั้งสองร่างไล่ขับกันกลางอากาศประหนึ่งสายฟ้าสองสาย
“บัดซบ! เคราะห์ร้ายเสียจริง!” บุรุษกลางคนอดสบถด่ากับตัวเองไม่ได้ “มีคนจากชนเผ่าเทพสุริยันหลุดรอดไปได้เช่นนั้นหรือ? เหล่าเศษสวะ! พวกมันล้วนเป็นเศษสวะ! สำนักใหญ่บัดซบเหล่านั้นล่าล้างชนเผ่าโบราณมาตั้งหลายพันปี กลับไม่มีปัญญากระทำสำเร็จลุล่วง สำนักใหญ่อุบาทว์บัดซบ ล้วนเป็นเศษสวะที่อุบาทว์บัดซบทั้งสิ้น!”
ปากสบถสาปแช่ง แต่ในใจตื่นตระหนกสุดระงับ
มันไหนเลยจะเคยคาดคิด ว่ายังมีลูกหลานของชนเผ่าเทพสุริยันหลงเหลืออยู่จริง ๆ? แรกเริ่มเดิมทีเจ้าคนทำนายผู้นั้น ถึงกับตบอกสบถสาบานว่าไม่มีลูกหลานของชนเผ่าเทพสุริยันหลงเหลือแล้วจริง ๆ ดังนั้นมันจึงรีบแล่นมาด้วยความหวังจะทำกำไร
ด้วยความเชื่อมั่นว่าเจ้าผู้นั้นไม่เคยทำนายผิดพลาด มันเชื่อมั่นอย่างหมดใจ ถึงกับว่าจ้างนักฆ่าหน้ากากร่วมทางมาด้วย แต่ยามนี้กลับปรากฏลูกหลานของเผ่าสุริยันอาละวาดฟาดงวงฟาดงา มิหนำซ้าพวกมันยังติดอยู่ในอาณาจักรลับทองคำคร่าคร่า
เคราะห์หามยามร้ายกระไรปานนี้?
นี่มันเรื่องบัดซบอันใดกัน!
นักฆ่าหน้ากากแม้พลัง
