วัญแม้แต่น้อย แต่วาดฝันถึงพลังทั้งสามที่รุดหน้าไปพร้อมกัน อาละวาดไปในหมู่ศัตรูดุจพยัคฆ์กลางฝูงแกะ จั่วม่อรู้สึกร่างร้อนผ่าว แทบทนรอไม่ไหวที่จะเริ่มโหมฝึกปรือในทันที
อย่างไรก็ตาม มันไม่ได้หลงระเริงไปเสียทั้งหมด ยังคงรักษาจิตใจอันแจ่มใสไว้ส่วนหนึ่ง การฝึกปรือเป็นวิถีทางระยะยาว ไม่อาจสำเร็จลุล่วงได้ในชั่วข้ามคืน เวลานี้ยังมีเรื่องสำคัญยิ่งกว่ารอให้มันไปกระทำ นั่นคือมีขุมสมบัติมหาศาลกำลังรอคอยให้มันไปเก็บเกี่ยว
สำหรับจั่วม่อ ความพึงพอใจเป็นสิ่งที่เรียบง่ายที่สุด ทว่าบรรลุได้ยากมาก
มันตัดสินใจบุกเข้าไปสำรวจวิหารเทพสุริยัน
ทรุดนั่งขัดสมาธิบนพื้น เข้าสู่ห้วงฌานสมาธิ รอจนฟื้นฟูพลังสู่สภาพที่สมบูรณ์พร้อมที่สุด ค่อยยืนขึ้นอีกครั้ง
หันหน้าเข้าหาผนังหิน พลังทั้งสามในร่างพลันหลอมรวมเป็นพลังเทพ รู้สึกศีรษะลั่นอึงอล ราวกับว่าเสียงประสานดังกังวานอยู่ในโสตประสาท ‘โล่พื้นที่’ อันแปลกประหลาดกลับคืนสู่ร่างของมันอีกครั้ง
ผนังหินที่ว่างเปล่า ทันใดนั้นเต็มไปด้วยลวดลายอักขระแปลก ๆคล้ายไส้เดือนสีทองนับไม่ถ้วน
จั่วม่อไม่รู้จักลวดลายอักขระเหล่านั้นสักตัวเดียว
แต่มันไม่ถือสาหาความ ยื่นมือออกไป ประทับฝ่ามือลงบนผนังหิน
อักขระไส้เดือนสีทองบนผนังหินพลันส่องสว่างในบัดดล ผนังหินดำหนาทึบกลับกลายเป็นโปร่งใส จั่วม่อก้าวผ่านเข้าไปอย่างไม่รีรอลังเล
จั่วม่อเมื่อผ่านเข้าไปในผนังหินโปร่งใส ผนังหินก็กลับคืนสู่สภาพเดิมอีกครั
