ลำแสงเจิดจ้าบาดตาสายหนึ่ง จู่ ๆ ก็วาบขึ้นข้างเท้ามันโดยไม่มีวี่แววล่วงหน้า!
ในครรลองสายตามันกลายเป็นสีขาวพร่าง ไม่อาจมองเห็นสิ่งใดได้อีกพลังสภาวะสุดอันตรายสั่นพลิ้วอยู่ตรงหน้า จี้ใส่หว่างคิ้วของมันอย่างดุดันจั่วม่อใจหายวาบ ตื่นตระหนกสุดระงับ แทบไม่รู้สึกตัว ร่างดีดพุ่งถอยหลังอย่างไม่คิดชีวิต!
ลอบสังหาร!
มีคนลอบสังหารมัน!
บัดซบ! มันกระทั่งการคงอยู่ของคนผู้นี้ยังสัมผัสไม่ได้!
ความแตกตื่นตระหนกนี้ยากจะบ่งบอกบรรยายออกมา จั่วม่อเรียกได้ว่าผ่านการต่อสู้มานับร้อยครั้ง แต่นี่เป็นครั้งแรกที่มีผู้คนสามารถลอบจู่โจมมันต่อหน้าต่อตา!
ปีกแสงศูนยตาถูกเร่งเร้าไปถึงขีดสุด ชั่วพริบตานี้กาลเวลาคล้ายยืดยาวออกไป สรรพสิ่งดูเหมือนเนิ่นช้าลง รังสีฆ่าฟันสะท้านขวัญวิญญาณสายนี้ประหนึ่งผีร้ายตามพัวพัน ไม่ว่าจั่วม่อจะหลบหลีกหรือพยายามเลี่ยงหนีเท่าใด ยังคงเกาะติดแนบแน่น จี้ตรงใส่หว่างคิ้วของมันอย่างแยบคาย!
รังสีฆ่าฟันสายนี้ทั้งแหลมคมและเย็นเยียบเสียดกระดูก แรงกดดันสุดแกร่งกร้าวดูคล้ายจี้ตรงเข้าหาหว่างคิ้วของมันตลอดเวลา บันดาลให้จั่วม่อเส้นประสาทเขม็งเกลียวถึงขีดสุด ปีกแสงศูนยตากระพือรัวเร็วอย่างบ้าคลั่ง ชนิดที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน เสียงอากาศกรีดแหลมข้างหูดังสนั่น พัดพาเสียงอุทานอย่างตระหนกของเหวยเสิ้งกับคนอื่น ๆ เข้ามาด้วย แต่จั่วม่อยามนี้ไม่ได้ยินเสียงใดทั้งสิ้น สมาธิจิตใจทั้งหมดของมัน ล้วนจดจ่ออยู่กับเจตจำนงฆ่าฟั
