…หมดจดและแหลมคม โจมตีซึ่งหน้าโดยไม่มีลวดลาย เพียงแทงทะลวงด้วยความเร็วสุดขีดเท่านั้น ทั้งยังมีกลิ่นอายที่พวกมันคุ้นเคย… กลิ่นอายของกองทัพ!
ท้องฟ้าเหนือเกาะเต่าเงียบกริบดุจป่าช้า!
ในเวลานี้เอง จั่วม่อมุมปากประดับด้วยรอยยิ้มเย็นชา เอ่ยปากอย่างแช่มช้าว่า “นึกไม่ถึงว่าวันนี้เกาะเต่าจะเป็นที่สนใจของผู้เหี้ยมหาญมากมายถึงเพียงนี้”
จั่วม่อสุ้มเสียงไม่ดังนัก น้าเสียงเป็นปกติดุจเดิม คล้ายกำลังบอกเล่าเรื่องราวดินฟ้าอากาศ แต่ยังแฝงร่องรอยถากถางเล็กน้อย
ทว่าท่ามกลางความเงียบสงัด เสียงของมันแจ่มแจ้งชัดเจน ดังกังวานอยู่ในท้องฟ้า
ในชั่วพริบตานี้ ไม่มีผู้ใดกล้าดูแคลนประมุขเกาะที่อ่อนเยาว์ผิดปกติผู้นี้อีกต่อไป!
“พวกเจ้าหากมาเพื่อซากโบราณสถาน คิดต่อสู้เข่นฆ่ากันอย่างไรก็เป็นเรื่องของพวกเจ้า! แต่!”
จั่วม่อหยุดชะงัก ดวงตาดุดันกวาดมองรอบด้าน ใบหน้าสาดประกายฆ่าฟันอย่างรุนแรง ค่อย ๆ เค้นเสียงลอดไรฟันออกมา
“แต่หากใครคิดมุ่งเป้ามายังเกาะเต่าเรา ก็ลองไสหัวเข้ามาดู ว่ากระบี่ของข้าคมกล้าหรือไม่!”
จั่วม่อดูเหมือนไม่แยแสสนใจว่าคนมากมายรอบกายพวกมัน ล้วนแล้วแต่เป็นยอดยุทธ์ด่านจินตัน
“ฟังดูยิ่งใหญ่เหลือเกิน!” ปรากฏเสียงตะโกนดังมาจากไม่ไกลนัก
ข้างกายจั่วม่อ เหวยเสิ้งขมวดคิ้ว จากนั้นสืบเท้าออกมาก้าวหนึ่ง ตวัดข้อมือกลับหลัง กระบี่ดำที่คลับคล้ายดาบฟันขาม้าราวกับถูกชักออกมาจากฝักกระบี่ที่ไม่มีอยู่จริง …ฝักกระบี่ของมันคือ
