เส้นสายใยเดียว
“ศิษย์หลู่เจิ้น คารวะผู้อาวุโสเซิน!”
“ศิษย์หวงเจี๋ย คารวะผู้อาวุโสเซิน!”
หลู่เจิ้นกับหวงเจี๋ยคุกเข่ากราบกรานลงบนพื้นอย่างนอบน้อม โขกศีรษะสามครั้ง ด้านหลังพวกมันศิษย์พรรคซวีหลิงล้วนคุกเข่าโขกศีรษะอย่างพร้อมเพรียง เป็นฉากเหตุการณ์อันยิ่งใหญ่สะท้านใจผู้คน
ผู้อาวุโสเซินผิวพรรณอิ่มเอิบเป็นสีชมพูระเรื่อ บนหน้าผากมีไฝเม็ดหนึ่ง สายตาคมกล้าดุดัน ชมดูภาพเบื้องหน้าสีหน้าเผยแววชื่นชมวูบหนึ่ง“ไม่เลว พวกเจ้าทำได้ดี แม้ว่าตอนหลังจะเกิดอุบัติเหตุขึ้นเล็กน้อย แต่ความดีความชอบยังเหนือกว่าความผิด หลังจบเรื่องนี้พวกเจ้าสามารถกลับคืนสู่สำนักได้”
หลู่เจิ้นกับหวงเจี๋ยปิติยินดียิ่ง นี่เป็นสิ่งที่พวกมันกังวลสนใจมากที่สุดแต่ฟังจากวาจาของผู้อาวุโสเซิน ดูเหมือนว่าทางสำนักจะไม่สืบสาวราวเรื่องความผิดพลาดครั้งนี้ ทั้งยังอนุญาตให้พวกมันกลับคืนไปยังสำนักความปรารถนาอันยาวนานของพวกมันในที่สุดก็กลายเป็นความจริง ทั้งสองอดหลั่งน้าตาออกมาไม่ได้ โขกศีรษะอีกครั้ง “ขอบพระคุณผู้อาวุโสเมตตา!”
“ประเสริฐ ลุกขึ้นเถอะ” ผู้อาวุโสเซินกล่าวเบา ๆ
“ขอรับ!” สองผู้นำแห่งพรรคซวีหลิง ในที่สุดค่อยลุกขึ้นยืนตรงอีกครั้ง
ถึงตอนนี้บุรุษหนุ่มที่ด้านหลังผู้อาวุโสเซินค่อยก้าวล้าออกมาประสานมือแสดงความยินดี “ขอแสดงความยินดีกับศิษย์น้องทั้งสอง”
คนทั้งสองไหนเลยกล้าเสียมารยาท รีบประสานมือคำนับตอบ“คารวะศิษย์พี่หลี!”
หากหนิงอี้อยู่ที่นี่
