ทั้งสองต่างฝ่ายต่างจ้องมองซึ่งกันและกัน
หนึ่งเย็นยะเยียบเท่าน้าแข็ง อีกหนึ่งสงบราบเรียบดุจบ่อน้าโบราณ
บุรุษวัยกลางคนเผยสีหน้าเคร่งขรึม กล่าวอย่างเย็นชา “นึกไม่ถึงว่าในสถานที่ห่างไกลเช่นนี้จะได้พบพานยอดยุทธ์เช่นพี่ท่าน ผู้น้องเหลิ่งเวยท่านที่นับถือโปรดบ่งบอกนามอันสูงส่ง!”
“จงหยู” จงหยูประสานมือคารวะอย่างเยือกเย็น
ทั้งคู่ยังไม่ละสายตาจากอีกฝ่าย
อึดใจหนึ่ง เหลิ่งเวยค่อยกล่าวอย่างฉับพลัน “พวกเรายังมีเรื่องต้องกระทำ ขออำลา” กล่าวจบ มันก็นำกลุ่มหมุนตัวจากไป
จงหยูเพ่งตามองตามคนกลุ่มนั้นไปด้วยสีหน้าครุ่นคิด
“เหล่าต้า คนผู้นั้นร้ายกาจนักหรือ?” บุรุษหนุ่มเสื้อแดงลองถามหยั่งเชิง
เหลิ่งเวยแค่นเสียงอย่างเย็นชา “อย่าได้ตอแยคนผู้นั้น”
คนอื่น ๆ พอฟังเช่นนี้ล้วนตะลึงลานอย่างพร้อมเพรียง! แม้ว่าเหล่าต้าไม่ได้บอกกล่าวตรง ๆ ว่าอีกฝ่ายฝีมือเข้มแข็งสักเพียงใด ทว่านับตั้งแต่มาถึง เหล่าต้าเพิ่งออกปากเตือนเช่นนี้เป็นครั้งแรก
บุรุษหนุ่มเสื้อแดงหันกลับไปมองอย่างสงสัยใคร่รู้ เห็นสมณะที่ดูธรรมดาสามัญยิ่งผู้นั้นยังคงยืนนิ่งเงียบอยู่ที่เดิม
มันมองไม่เห็นว่าคนผู้นี้ร้ายกาจตรงที่ใด!
มันสะบัดศีรษะแรง ๆ สะกดความงุนงงสงสัยกลับลงไปที่ก้นบึ้งในใจมันแม้ทระนงถือดี แต่ไม่เคยลำพองใจจนขาดความระมัดระวัง บุคคลที่กระทั่งเหล่าต้ายังหวาดระแวงเช่นนี้ ย่อมไม่รวบรัดธรรมดา พอนึกถึงจุดมุ่งหมายในการเดินทางมาครั้งนี้ ต้องโพล่งถามอย่างกะ
