กศิษย์ที่กระตือรือร้นและขยันขันแข็งเช่นนี้ เหล่าซือไหนเลยจะไม่ชมชอบ
แต่รอจนมันชมดูอาวุธเวทที่เพิ่งหลอมสร้างขึ้นหลายชิ้นนั้นถนัดตาต้องสีหน้าแข็งค้างในบัดดล
นี่มันค่ายกลอันใด? ไฉนข้าไม่เคยพบเห็นมาก่อน!
นี่ก็ไม่เคยเห็น!
นี่ก็… …ยังคงไม่เคยพบเห็นมาก่อน!
อัปยศอดสู! เป็นความอัปยศอดสูอย่างใหญ่หลวง! กู้หมิงกงผู้น่าสงสารใบหน้าแดงฉานราวตับสุกร แทบจะหารอยแยกเพื่อแทรกแผ่นดินหนี เหล่าซือหากไม่อาจตอบคำถามข้อหนึ่งจากลูกศิษย์ ยังสามารถยกย่องชื่นชมสำหรับความคิดสร้างสรรค์ของศิษย์ผู้นั้นอย่างใจกว้าง แต่หากไม่มีปัญญาตอบคำถามจำนวนมากของลูกศิษย์ตั้งแต่ในช่วงแรกเริ่ม เช่นนั้นก็เป็นเรื่องน่าอับอายขายหน้าอย่างสุดจะบรรยายแล้ว
เทวดาฟ้าดินเจ้าขา ช่วยข้าด้วยเถอะ!
ไม่ทราบว่าเป็นเพราะเทวดาฟ้าดินได้ยินเสียงคร่าครวญอย่างหวนโหยในใจมันหรือไม่ แต่สองปรมาจารย์มาช่วยเหลือมันจริง ๆ
ห้องเรียนอันมึน ๆ งง ๆ ผ่านไปอีกหนึ่งรอบ
อย่างไรก็ตาม กู้หมิงกงหลังจากเลิกชั้นเรียนก็รีบไปหาสองปรมาจารย์ทันที สอบถามพวกมันถึงค่ายกลแปลกประหลาดและไม่คุ้นเคยที่พบเจอในวันนี้ มันเป็นบุคคลอันปราดเปรื่องผู้หนึ่ง รู้จักยกขึ้นวางลง แม้ว่ารู้สึกอับอายขายหน้าต่อเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ มันก็ไม่มีทางให้ถอยอีกแล้ว
หากมันถอยหนีสักเล็กน้อย สิ่งที่รอคอยมันอยู่คือการเชือดทิ้งในกระบี่เดียว
ไม่มีผู้ใดจะเก็บเชลยที่ไร้ประโยชน์เอาไว้ ไม่ต้องกล่าวถึงจู่เหรินที่ต
