่องุนงงอยู่บ้าง แต่เมื่อหวนคิดว่ามันไม่ได้พบหน้าหนานเยว่ คังเจ๋อ หมิงเจวี๋ยจื่อกับพวกมานานแล้ว ก็รีบตอบรับอย่างยินดี “ประเสริฐ ไปดูกันเถอะ!”
หนึ่งมนุษย์หนึ่งอสูรพากันไปยังคุกสิบนิ้วในบัดดล
กระดานหมากรุกสัตว์ร้ายแดนร้างยังคงเป็นเช่นเดิม แต่ดูเหมือนว่าผู้คนจะลดน้อยลงและเงียบสงบยิ่งกว่าเดิม
จั่วม่อเสาะพบสามสหาย หนานเยว่ คังเจ๋อและหมิงเจวี๋ยจื่ออย่างรวดเร็ว
ทั้งสามพอพบเห็นจั่วม่อล้วนลิงโลดยินดีสุดระงับ พากันห้อมล้อมเข้ามาคารวะทักทายอย่างนอบน้อม อย่างไรก็ตาม สายตาของพวกมันกระหายใคร่รู้ในตัวผูเยามากกว่า พลังสภาวะสุดกร้าวแกร่งของผูเยาโดดเด่นสะดุดตาเกินไปจริง ๆ บันดาลให้ทั้งสามรู้สึกใจสั่นสะท้าน
จั่วม่อยังประหลาดใจอยู่บ้าง ผูเยาคราวนี้ถึงกับเปิดเผยตัวตนที่แท้จริงให้ผู้คนพบเห็น ซึ่งแตกต่างจากพฤติการณ์ปกติ เจ้าผู้นี้ที่แท้คิดทำอะไร?
แต่มันยังคงสลัดความสับสนงุนงงออกไป แนะนำว่า “นี่คือผู”
“ผูต้าเหริน สบาย!” สามสหายคารวะทักทายอย่างพร้อมเพรียง
ผูเยาแย้มยิ้มเล็กน้อย “พวกเจ้าทั้งสามสบาย”
ผูเยาเดิมทีก็หล่อเหลาไร้เทียมทานจนแทบจะกลายเป็นลี้ลับชั่วร้ายด้วยรอยยิ้มจาง ๆ ที่มุมปาก มันประหนึ่งดอกกุหลาบบานสะพรั่งกลางม่านรัตติกาล ทั้งน่าประหวั่นพรั่นพรึง แต่ก็น่าลุ่มหลงทรงเสน่ห์
สามอสูรเยาว์วัยไหนเลยจะเคยพบพานรอยยิ้มเปี่ยมมนตร์มารเช่นนี้มาก่อน อดตะลึงลานไม่ได้ หนานเยว่ถึงกับใบหน้าแดงซ่านอย่างที่หาได้ยาก
จั่
