จั่วม่อลอยค้างกลางเวหาเหนือเกาะเต่า ทอดตามองเกาะมหึมาที่อยู่ใต้ฝ่าเท้า อดพลุ่งพล่านใจไม่ได้
ทันใดนั้นมันพลันกางสองแขนออกกว้าง ผนึกพลังปราณทั่วร่างขึ้น
เพียะเพียะเพียะ!
เห็นแท่งหนามเวิ้งฟ้าอากาศครามหนึ่งร้อยแปดแท่งพุ่งขึ้นจากพื้นดินแล้วลอยเงียบ ๆ รายล้อมรอบกายมัน
จั่วม่อสีหน้ากลายเป็นเคร่งขรึมจริงจัง หยิบขวดแก้วแสงพิสุทธิ์ออกมาจากแหวน ค่อย ๆ เปิดจุกอย่างเบามือ กลุ่มอากาศสีครามพลันไหลเลื่อนออกมาจากปากขวดไม่ขาดสาย อากาศสีครามเหล่านี้เลิศพิสดารเป็นพิเศษ คล้ายเมฆคล้ายหมอก แต่ทั้งมิใช่เมฆ ทั้งมิใช่หมอก เพียงเป็นมวลอากาศสีฟ้าครามแถบหนึ่ง เมื่อลอยออกมาจากขวดก็ไม่กระจายตัว แต่ลอยเกาะกลุ่มสูงขึ้นไปบนฟ้า เริ่มหมุนวนอย่างแช่มช้า
จั่วม่อสิบดรรชนีกรีดกรายอย่างเร่งร้อน ที่ปลายนิ้วเห็นริ้วพลังปราณอันงดงาม บัดเดี๋ยวสว่างจ้า บัดเดี๋ยววูบดับ ประกายแสงเบ่งบานเชื่อมประสาน ทั้งต่อเนื่องลื่นไหลและลี้ลับพิสดาร!
ทันใดนั้นจั่วม่อดวงตาสาดประกายเจิดจ้า ตวาดก้อง “ฮ่า!”
ริ้วลำแสงสายหนึ่งพวยพุ่งออกจากมือ กระทบถูกอากาศสีครามอย่างแม่นยำ
อากาศสีครามพลันแข็งค้าง จากนั้นแตกระเบิดเป็นฝนประกายกลายเป็นหมอกควันสีครามหนึ่งร้อยแปดสาย แยกย้ายพุ่งเข้าใส่แท่งหนามเวิ้งฟ้าอากาศครามทั้งหนึ่งร้อยแปดแท่ง จั่วม่อสีหน้ายิ่งเครียดขรึมกว่าเดิม มือขวายกขึ้นกวักเรียก แท่งหนามเวิ้งฟ้าอากาศครามแท่งหนึ่งพลันลอยเข้ามาหยุดตรงหน้า
เห็นจั่วม่อ
