สัตว์ปราณสองร้อยกว่าตัวเรียงรายหน้าสลอนอยู่รอบกายจั่วม่อ พวกมันเงียบสงบเป็นอย่างยิ่ง ไม่ส่งเสียงแม้แต่น้อยนี่ยิ่งทำให้เสียงกลืนนํ้าลายอย่างหิวกระหายของทหารยันต์ทองคำดำได้ยินถนัดชัดเจนจั่วม่อเส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบๆ หันขวับไปมองด้วยสีหน้าขุ่นเคือง เห็นทหารยันต์ทองคำดำกำลังจับจ้องบรรดาสัตว์ปราณตาเป็นมัน เต็มไปด้วยความตะกละตะกลามและหิวกระหาย มันไม่ได้สังเกตว่าจั่วม่อกำลังถลึงตามองมัน ลูกกระเดือกสีทองอร่ามเคลื่อนขึ้นลงไม่หยุด เห็นได้ชัดว่ากำลังกลืนนํ้าลายรัวเร็วชมดูสภาพเหลือรับประทานเช่นนี้ จั่วม่อไฟโทสะลุกฮือโหม!เจ้าทำให้เกอสิ้นเปลืองวัตถุดิบลํ้าค่ามากมาย! ทำให้เกอตั้งความหวังเสียแทบแย่! ทำให้เกอเสียเวลาไปตั้งเท่าไร! หลอกล่อให้เกอหลงปิติยินดี! เจ้า เจ้า เจ้า! สารรูปอันน่าทุเรศนี่มันอะไรกัน! ช่างบาปหนาสาหัสเกินบรรยาย!ก่อนที่ไฟโทสะของจั่วม่อจะปะทุออกมา ทหารยันต์ทองคำดำพลันเหลียวมองซ้ายทีขวาที แล้วชี้ไปยังฝูงสัตว์ปราณ ถามเสียงละห้อย “พวกมันดูน่ารับประทานยิ่ง ข้าสามารถรับประทานพวกมันได้หรือไม่?”รับประทาน… …จั่วม่อหน้าเขียวคลํ้าทันควัน หางตากระตุกไม่หยุด นี่ไม่ต่างอันใดกับเทนํ้ามันลงบนกองไฟโทสะที่อัดแน่นอยู่ในอก แต่มันฝืนระงับความเดือดดาล แค่นเสียงลอดไรฟันออกมาว่า “เอาเถอะ หากเจ้าสามารถจัดการม่านหมอกห้าธาตุให้แก่ข้าได้ ข้าจะให้เจ้ารับประทานพวกมันทั้งหมด! หากเจ้ามีปัญญา… …”ยังไม่ทันจะกล่าวจ
